Zuilen, 6 juli 2012, 21.50 uur.
Het is inmiddels zomer geworden. Afgelopen week - een rare week- was totdat de buien gisteravond verkoeling brachten beladen en drukkend warm. Eigenlijk was ik van plan de twee uurtjes voor donker nog even mee te pakken om wat ruisvoorns te verleiden met een droog vliegje, maar besloot uiteindelijk de beurt over te slaan toen rond half negen de eerste druppels naar beneden kwamen. Geen enorm gemis, afgelopen maandagavond was het immers ouderwets prijsschieten op de roodgevinde goudklompjes geweest. De voorns stegen gretig naar de in grote getale boven het water aanwezige muggen, schietmotten, haften en ander gevleugeld grut en slurpten alles wat ik ze voorschotelde gretig naar binnen. Maar over het algemeen zijn de afgelopen twee maanden wat vissen en het er hier over schrijven betreft wat kalm geweest. Iets waar met name mijn zoektocht naar een andere baan debet aan is geweest.
Het eerste weekend van juni stond ik in de Duitse Lenne. Een vervolg op het gezellige en succesvolle tripje dat ik vorig jaar met Arthur, Johan en Big naar Luxemburg maakte. Maar deze onderneming liep echter uit op een klein drama. Barre weersomstandigheden, een moeilijke rivier met moeilijke vis, maar vooral een totaal gebrek aan moreel bij nagenoeg alle reisgenoten zorgden voor een wat tegenvallende trip met weinig vis. Ik vond het het dan ook niet waard er hier volledig verslag van te doen. Dat moet volgend jaar duidelijk anders. Ik heb er wel een aantal belangrijke lessen aan den lijve ondervonden:
1. Als je komt om te vissen, vis dan. En vis hard. Vis zonder vertrouwen en je vangt sowieso niets. En dat is niemands schuld behalve je eigen.
2. Zeuren over hobbelige stenen en steile oevers is voor golfers en andere ouwe wijven. Miepen over de visstand en aalscholvers voor verbitterde witvissers met een zeikwijf thuis op de bank. Wees beter dan dat.
3. Als de vis niet stijgt, haal de doos met nimfen uit je vest en vis ze alsof je leven ervan afhangt. Als je de hele avond boos in een hoekje van de kroeg naar je bier gaat staan staren word je de volgende ochtend waarschijnlijk ook alleen en met een kater wakker. Ze komen niet altijd vanzelf naar je toe, soms zul je er echt wat voor moeten doen.
4. Duitsland kent veel charmante en idyllische dorpen en stadjes aan forellenriviertjes. Het aan de Lenne gelegen Werdohl is er daar zeker niet één van. Niet meer in elk geval. Wat een armoedige bende.
5. De boswachter is er in de regel niet blij mee als je de met domme en hongerige regenboogforellen gevulde spaarbekkens in het bos ontdekt.
Hoe anders was dan weer het laagdrempelige uitstapje dat ik met Ernst maakte twee weken geleden. Gewapend met spinhengels en een berg vertrouwen in een goede afloop hebben we een middag blik in de praktisch door m'n achtertuin stromende Utrechtse Vecht staan gooien. Met veel baars en een forse snoek (waarvoor ik de broekspijpen moest opstropen om hem te kunnen landen, altijd dikke pret) als resultaat. Een andere prettige verrassing was het bliksembezoekje aan de Ruigenhoek, een stuk poldergebied ten noorden van Utrecht, waar een week geleden een nieuwe forellenvijver is geopend. Ik gruwel normaalgesproken behoorlijk van de traditionele modderige forellenvijvers, aangelegd met vijverfolie en omringd door met powerbait vissende morsige types. Niet mijn scene. Maar de Ruigenhoek bleek totaal andere koek. Twee vijvers met natuurlijk ogende oevers en kraakhelder water, veel water- en oeverplanten en veel insekten in en op het water. Geef dit nog een seizoen om goed te rijpen en je hebt gewoon prachtig natuurlijk polderwater. Maar dan met forellen er in. Opmerkelijk is tevens dat het uitgangspunt hier in tegenstelling tot de meeste forellenvijvers catch and release is. De eigenaar is bovendien een uitermate vriendelijke ouwehoer van een vliegvisser. Duidelijk een liefhebber die het begrepen heeft. Ik ga er zeker vaker heen.
Behalve dat de komende tijd gekleurd zal worden door mijn werkgeverswissel, zullen er naar verwachting ook nog de nodige andere zaken zijn die mijn aandacht verdienen en daarmee het vissen wellicht nog even naar de achtergrond verdringen. Ik kijk in elk geval uit naar een geplande anderhalve week Frankrijk in augustus. Uiteraard gaat er ook een hengeltje mee. In september staat er tevens een weekend kamperen met vrienden in de Belgische Ardennen op stapel. Ik gok dat er ook hier tussen de bedrijven door wel een lijntje gestrekt gaat worden. We gaan het allemaal meemaken.
Tot zover deze update. Geniet van je zomer, vis hard en tot snel.
zaterdag 7 juli 2012
vrijdag 25 mei 2012
Jet Engine Paradrake.
Ephemera Danica, de enige echte "meivlieg" en de grootste van onze West-Europese eendagsvliegen is een vlieg die door z'n grootte uitnodigt om bij het binden van een imitatie van het beestje realistisch te werk te gaan. Zo ben ik afgelopen winter in de weer gegaan met extended bodies van foam, vleugels van hele CDC-veertjes en staarten van bucktail. Er zijn een aantal geslaagde en ook minder geslaagde resultaten uit voortgekomen. Maar dat even terzijde. Ik was namelijk nog steeds op zoek naar iets eenvoudigers om een Danica mee te imiteren. Of eigenlijk liever te suggereren. Ik heb mijn vliegen namelijk graag wat aan de impressionistische kant. Het moest een snel en relatief gemakkelijk te binden ding worden dat bij voorkeur ook nog altijd op de juiste manier zou landen, goed zichtbaar zou zijn en zonder al te veel moeite zou blijven drijven. En als het even kon toch iets eigens zou hebben.
En ineens kwispelde daar vanuit m'n kistje met bindspullen die staart van een grijze eekhoorn naar me en was niet veel later de Jet Engine Paradrake geboren. Behalve de eekhoorn bestaat de vlieg verder gewoon uit een grijze antron vleugelpost, een (grizzle) hackleveer en een lijfje van dubbing, geribd met binddraad. Dit hele feest op een langstelig haakmaatje 10. Al zou het ook nog best een slagje forser mogen, mits je een niet al te zware haak gebruikt tenminste.
En ineens kwispelde daar vanuit m'n kistje met bindspullen die staart van een grijze eekhoorn naar me en was niet veel later de Jet Engine Paradrake geboren. Behalve de eekhoorn bestaat de vlieg verder gewoon uit een grijze antron vleugelpost, een (grizzle) hackleveer en een lijfje van dubbing, geribd met binddraad. Dit hele feest op een langstelig haakmaatje 10. Al zou het ook nog best een slagje forser mogen, mits je een niet al te zware haak gebruikt tenminste.
Wie opmerkt dat de verhoudingen wat vreemd lijken heeft in principe een punt. Maar in goed impressionistische traditie heeft de lange staart tevens een rol als laatste stukje abdomen van de vlieg. In mijn hoofd althans, of de forellen dat met me eens zijn zal ik hopelijk met een dikke week ondervinden. Het is wat mij betreft een prima cowboyvlieg geworden die je zonder al teveel pijn in je hart een keer in een overhangende boomtak kunt parkeren. Ik bond er in elk geval in een klap en een scheet een handje vol van.
Abonneren op:
Posts (Atom)

