Posts tonen met het label brasem. Alle posts tonen
Posts tonen met het label brasem. Alle posts tonen

woensdag 26 januari 2011

Een kleine vooruitblik. Want dat is gaaf.

Nu we middenin een milde januari zitten, met zelfs zo af en toe een zonnetje en temperaturen boven de 10 graden is het moelijk de gedachten niet te laten afdwalen naar het komende visjaar. Ten eerste de winde, die met anderhalve maand aan de paaitrek zal gaan beginnen om zich te gaan verzamelen op de gekende plekken. Ik heb ze op de stek waar ik ze zo'n twee jaar geleden voor het eerst bij toeval zag zwemmen alleen nog maar succesvol met de broodkorst weten te vangen, dus (grote) winde op de nimf en vlieg pakken staat hoog op mijn pescatoriale prioriteitenlijstje van 2011. Kort na de winde zullen ook de brasems en de blankvoorns op pad gaan, zodat ook het officieuze begin van de Vechtcompetitie zo'n beetje ten tijde van de eerste knoppen aan de bomen ingeluid zal worden. Die "competitie", bestaande uit een vaste kern van drie maten die tijdens voorjaars- en zomeravonden op een gammele kruk aan de oevers van de Utrechtse Vecht al sterke verhalen uitwisselend naar hun dobbertje staren, wordt op dit moment al langzaamaan voorbereid. Het internet wordt afgejaagd naar mooie oude visspullen (ik ben nog op zoek naar een mooie holglas of splitcane penhengel, dus ligt er bij u in de schuur een dergelijk stokkie stof te happen, stuur me vooral een mailtje!), anekdotes van vorig seizoen worden ter aanwakkering van het enthousiasme rondgemaild, er wordt gekeuveld over de juiste dobbers, hoofddeksels en rituelen, en voorzichtig worden er -met een knipoog- de eerste tactieken besproken. Het laatste woord zal er nog niet over gesproken zijn, die Competitie.

Verder kan ik u vervuld van blijdschap melden dat de eerste vissen van het jaar inmiddels een feit zijn. Afgelopen zondag op snoekenjacht gegaan, en met totaal zeven stuks hadden we niets te klagen. Met name Arthur had niets te klagen, aangezien die er zes van de zeven voor zijn rekening nam. Ik mocht er zelf eentje de andere kant van de waterspiegel tonen. En omdat hij dat zo leuk vond, besloot de vis mij het omgekeerde cadeau te doen. Juist, plons. Bij het terugzetten van de vis verloor ik m'n evenwicht omdat ik me verstapte en stond ik voor ik het goed en wel doorhad tot m'n knieën in de sloot. Natte broek, volle laarzen. En de rest van de dag geen snoek meer weten te strikken dus. Laten we er voor de gemoedsrust maar van uitgaan dat het geen voorteken was voor de rest van het jaar.

Omdat ik de kinderachtigste niet ben, sluit ik graag af met Arthurs dikste van afgelopen zondag.

























En omdat ik de kinderachtigste eigenlijk wél ben, met één van zijn grootste vangsten tijdens de Vechtcompetitie van 2010. Wat een joekel was dat! Dat seizoen 2011 nog maar veel van dit soort hoogtepunten mag voortbrengen!












donderdag 29 juli 2010

De jachtgebieden verkennen.

Eén van de mooiere bijkomstigheden van het vissen vind ik het zoeken naar stekken. Nieuwe jachtgronden. Of bestaande, in een nieuw seizoen. Want geen stek is een een jaar lang hetzelfde. De waterstand, de plantengroei en in om het water en de weersomstandigheden hebben zo allemaal hun invloed op het dierlijk leven rond en in het water. Zo kwam ik er vorige week achter dat een stukje water dat ik vorig jaar laat in de herfst tijdens een snoeksessie ontdekte ineens bevolkt werd door een grote school blank- en ruisvoorns. Gróte blank- en ruisvoorn welteverstaan, ik zag er namelijk verschillende die de 30 centimeter makkelijk passeerden. In een grote school hingen ze in de oppervlakte, azend op al het moois dat met de stroming werd aangevoerd. Ik kreeg ze echter niet cadeau. Omringende bomen, struiken, bruggen en palen zorgden ervoor dat er meer nymfen (en een loop en leader) verloren gingen dan er vis op kant kwam. De voorns die op kant kwamen waren gelukkig wel van het knappe soort. Het soort waarmee je een raam in kunt gooien. Zo vang ik ze toch het liefst.
















Ruis.
















En blank. Met name deze vis was een heuse baksteen.

Maar terug naar het stekkenzoeken, want die plaatjes van een vis naast dat goedkope -maar oh zo prima functionerende- reeltje kennen we inmiddels wel. Mijn favoriete hulpmiddelen voor het zoeken naar nieuwe jachtgronden zijn Google Maps -maar ook ouderwetse papieren kaarten- en m'n fiets. Op een verlangende visser hebben kaarten een onbeschrijflijke aantrekkingskracht. In de legenda van elke kaart staat wat mij betreft rechts van het blauwe rechthoekje "Belofte" gedrukt. En de fiets is nou eenmaals de beste manier om de kleinste (zij-)wateren binnen en rond de stadsgrenzen te ontdekken. Op die manier kun je zelfs in wateren die je al jaren dacht te kennen nog iets nieuws ontdekken.
Zo kwam ik er laatst achter dat een verscholen hoekje van de Utrechtse Vecht op mooie dagen vis van divers pluimage aantrekt. Zo zag ik er brasem en prachtige ruizers zwemmen en peuterde ik er met de vliegenhengel al wat kleinere ruisvoorn, jonge winde en wat baars uit. Groot was mijn verbazing echter toen ik er vorige week een vijftal karpers zag liggen zonnen. Groter nog was mijn verbazing toen ik er daar vanavond een veelvoud van zag.
















Dikke, dikke knapen. En hoewel het stemmetje achter in mijn hoofd zei dat er met een #4-6 met 5X tippet aan het uiteinde geen enkele kans van slagen was, aangezien de leliebedden op 2 staartslagen afstand lagen, besloot ik er toch een dikke wollige Montana-nimf aan te knopen om te zien of ik ze hiermee kon verleiden. Dit lukte niet, maar spannend was het zeker. Ik besloot er toen maar een ouderwetse Red Tag aan te knopen om daarmee het her en der rondzwemmende kleine spul aan te werpen. En voor ik het wist stond ik ineens binnen het kwartier viermaal met een kromme pook in m'n handen omdat er een karper aan de andere kant hing. Viermaal hetzelfde scenario; ik liet de nimf langzaam afzakken, wachtte nog even, en bij de volgende keer strippen voelde ik weerstand en zag ik in het water een grote boeggolf en een stofwolk de dader verraden. En viermaal loste de vis weer binnen enkele seconden. Dat er valsgehaakte jongens tussen zaten durf ik niet geheel uit te sluiten. Maar ik weet 100% zeker dat dit er geen 4 uit 4 waren.

Uiteraard prima dat ze niet bleven hangen. De kans dat ik het had gewonnen met dit materiaal was immers minimaal. Maar de wetenschap dat het dus kán, dat is al pure winst. Uiteindelijk hapte er zelfs nog een ruisvoorn toe op die stek, maar dat had wat mij betreft niet eens meer gehoeven.

zondag 27 juni 2010

Flyfishing the low country.

Sinds 27 maart jongstleden (niet toevallig samenvallend met mijn 29ste verjaardag) ben ik trots eigenaar van een vliegenhengel. Een lichte AFTMA #4-6 (ik prefereer de term "viertje".) van acht voet, gemaakt door het mij tot voor kort onbekende merk Jenzi is met dank aan betere helft en vrienden in mijn bezit gekomen. Hoewel ik vanaf ongeveer mijn elfde vis, zag ik tot ongeveer twee jaar geleden vliegvissen als iets dat eigenlijk vooral tot zijn recht kwam tijdens het vissen op vissoorten als forel en zalm. Ik wist dat er in Nederland wel anderhalve idioot met een vliegenlat aan de waterkant stond, maar zag dat toch altijd een beetje als een Voetballende Amerikaan. Een beetje verdieping leerde echter dat je ook in Nederland uitstekend uit de voeten kunt met zo'n wapperende waslijn aan een stokje en gevoed door verhalen van vissers die ik ontmoette, boeken van helden als Gierach en natuurlijk de gehele magie en mystiek die het vliegvissen omringde speelde ik eigenlijk al een jaar lang met de gedachte eens een keer de overstap te gaan maken. Laten we wel wezen, de VS hebben immers dit WK ook weer de poulefase overleefd.


Alle begin is moeilijk, en als dat voor iets geldt, dan is het wel voor vliegvissen. De weg naar de eerste bescheiden succesjes bleek een moeizame en frustrerende. De lijn in de lucht houden en enigszins gestrekt uitwerpen bleek in een boomloos en windstil weiland nog redelijk te gaan. Eenmaal aan de waterkant was het echter andere koek. Ten eerste bleken elzen, wilgen, gras en riet voor plantensoorten die in mijn flora niet als carnivoor te boek staan behoorlijke vliegenvangers. Ten tweede was daar ineens de wind, die uiteraard altijd precies in de verkeerde richting blies. Dit overigens vaak met het eerste tot gevolg. Ten derde raakt een lijn een stuk makkelijker in de knoop als je hem heen en weer zwaait, dan wanneer je hem slechts uitwerpt en eventueel meteen weer binnenhaalt, zoals dat bij de andere takken van visserij gebruikelijk is. Vaak bleek het in de war slaan van de leader zich ook uitstekend te combineren met punt 1. Ten slotte was er natuurlijk die enkele keer dat de nimf of droge vlieg wél goed in het water terechtkwam, in de geen velden of wegen vis te bekennen. Tel daarbij incidenten als een losvliegend topdeel van de hengel en het daaruit voortvloeiende natte pak om het terug te halen en het mag achteraf een wonder heten dat de Jenzi niet vroegtijdig uit frustratie op mijn knie is versplinterd.


Maar de aanhouder wint gelukkig. Mijn eerste vangst was dit koddige kleine roofbleitje op een redtag-nimfje. In een polderslootje nota bene.





Alvers en kleine ruisvoorns zouden weldra volgen. Ik begon er zo langzamerhand in te geloven. Mettertijd ontdekte ik ook steeds meer watertjes in de buurt die zich uitstekend leenden voor het vliegvissen. Ondiepe heldere slootjes, plasjes en uitlopers van grotere wateren waar zich een keur aan vissoorten ophield die vaak op zicht te bevissen bleken. Zo maakte mijn hart een jubelsprongetje toen op een zonnige vrije middag in het staartje van april deze ruisvoorn van 26 cm mijn emergertje van het oppervlak griste en het viertje voor het eerst een beetje krom stond.







Zo werd er op verschillende locaties verder gevist en langzaam maar zeker druppelden de vangsten binnen. Het leeuwendeel ruisvoorns van rond de 20cm, gevangen op #18 midges en ander klein droog spul, maar ook baarsjes en jonge windes wilden zich weleens vergissen in een nimfje.


Afgelopen vrijdagavond ben ik er weer eens op uit gegaan. (Alhoewel, erop uit, het water van mijn keuze bevindt zich nagenoeg in mijn eigen straat!) Op een droog muggenpatroontje werden twee jonge windes verschalkt. Leuk, maar eigenlijk wilde ik de scholen brasems die net buiten mijn bereik onder de overhangende takken aan het kolken waren een een nimfje voor de neus werpen. Met het zonnetje in de nek en de wetenschap dat het water nog geen halve meter diep was gingen de pantoffels uit en ging ik in mijn korte broekie en m'n blote kakken het water in om zo de brasems een nimf te kunnen presenteren. Lange tijd leken ze niet geinteresseerd, tot er in in letterlijk 5 minuten 3 brasems toehapten. En helaas na een paar bonken aan de andere kant van de lijn weer losschoten. Brasem nummer vier bleef echter hangen en wilde zelfs nog wel even kortstondig laten weten dat er een slip op mijn Orvis-reeltje zat alvorens ik 'm met de hand kon landen en fotograferen.





Blootvoets wadend in een uitlopertje van een laaglandrivier, nog binnen de bebouwde kom van één van de grotere steden van ons land, vissend op brasem;


Flyfishing the low country. I'm hooked.