Het was tussen de overhangende kastanjetakken wel pielen met rolworpen om de vis te bereiken, maar dat beetje extra moeite doen maakte de vangsten uiteindelijk alleen maar bevredigender. Ik heb in elk geval nog even uiting kunnen geven aan een restje verlangen naar stromend water. Met de kaplaarzen aan in het water, en zelfs het houten waadnetje mocht nog even van stal.
En blijkbaar was ik niet de enige die het stromende water miste, want toen de windes van de stek verdwenen waren en ik een stukje verderop ging kijken, liep ik Remko nog tegen het lijf. Ook hij had na z'n werk het laatste beetje daglicht benut om nog even een nimf nat te maken.