Posts tonen met het label blankvoorn. Alle posts tonen
Posts tonen met het label blankvoorn. Alle posts tonen

maandag 14 maart 2011

De eerste voorns.

Met de lente in m'n bol en een vrije middag op de agenda moest en zou er gewapperd worden vandaag. Uit m'n werk fietste ik met goeie hoop en een halfje wit in de tas langs "mijn" windestek om te zien of de dames en heren Idus zich al hadden gemeld in 't Sticht. Helaas. In geen velden of wegen. Toen maar besloten het maar eens in de polder te gaan proberen op de voorns. En dat was een onverwacht succes, want ze waren lekker dol. Ze gingen vooral hard op een kortgeleden gebonden felroze caddis-nimfje, waarschijnlijk omdat deze in de nog wat troebele maartse sloten gewoon net wat beter te zien was ten opzichte van de natuurlijker gekleurde patroontjes die ik ervoor aan m'n tippet had geknoopt.
In totaal zijn er zo'n 20-25 vissen op kant gekomen. Het merendeel klein grut tussen de 10 en 20 cm, maar een mooi dikke ruizer van zo'n 25 cm en zowaar, twee jonge windes wisten toch een bescheiden bochtje in m'n hengel te trekken.





















Het gemiddelde formaat ruisvoorn van vanmiddag. 






















Deze goudkleurige rakker torende duidelijk boven het gemiddelde uit.




Ook een handjevol blankvoorns liet zich strikken.






















En ja hoor, het is er echt eentje. Leuciscus Idus Infantilis.






















Allemaal op deze roze versnapering.


Geweldig om weer eens gericht te werpen, leaders weg te zien lopen en bij het aantikken vis te voelen. En de eerste vissen op nimfjes van mijn eigen hand, tevens een kleine primeur. Ik verklaar 2011 voor geopend!

woensdag 26 januari 2011

Een kleine vooruitblik. Want dat is gaaf.

Nu we middenin een milde januari zitten, met zelfs zo af en toe een zonnetje en temperaturen boven de 10 graden is het moelijk de gedachten niet te laten afdwalen naar het komende visjaar. Ten eerste de winde, die met anderhalve maand aan de paaitrek zal gaan beginnen om zich te gaan verzamelen op de gekende plekken. Ik heb ze op de stek waar ik ze zo'n twee jaar geleden voor het eerst bij toeval zag zwemmen alleen nog maar succesvol met de broodkorst weten te vangen, dus (grote) winde op de nimf en vlieg pakken staat hoog op mijn pescatoriale prioriteitenlijstje van 2011. Kort na de winde zullen ook de brasems en de blankvoorns op pad gaan, zodat ook het officieuze begin van de Vechtcompetitie zo'n beetje ten tijde van de eerste knoppen aan de bomen ingeluid zal worden. Die "competitie", bestaande uit een vaste kern van drie maten die tijdens voorjaars- en zomeravonden op een gammele kruk aan de oevers van de Utrechtse Vecht al sterke verhalen uitwisselend naar hun dobbertje staren, wordt op dit moment al langzaamaan voorbereid. Het internet wordt afgejaagd naar mooie oude visspullen (ik ben nog op zoek naar een mooie holglas of splitcane penhengel, dus ligt er bij u in de schuur een dergelijk stokkie stof te happen, stuur me vooral een mailtje!), anekdotes van vorig seizoen worden ter aanwakkering van het enthousiasme rondgemaild, er wordt gekeuveld over de juiste dobbers, hoofddeksels en rituelen, en voorzichtig worden er -met een knipoog- de eerste tactieken besproken. Het laatste woord zal er nog niet over gesproken zijn, die Competitie.

Verder kan ik u vervuld van blijdschap melden dat de eerste vissen van het jaar inmiddels een feit zijn. Afgelopen zondag op snoekenjacht gegaan, en met totaal zeven stuks hadden we niets te klagen. Met name Arthur had niets te klagen, aangezien die er zes van de zeven voor zijn rekening nam. Ik mocht er zelf eentje de andere kant van de waterspiegel tonen. En omdat hij dat zo leuk vond, besloot de vis mij het omgekeerde cadeau te doen. Juist, plons. Bij het terugzetten van de vis verloor ik m'n evenwicht omdat ik me verstapte en stond ik voor ik het goed en wel doorhad tot m'n knieën in de sloot. Natte broek, volle laarzen. En de rest van de dag geen snoek meer weten te strikken dus. Laten we er voor de gemoedsrust maar van uitgaan dat het geen voorteken was voor de rest van het jaar.

Omdat ik de kinderachtigste niet ben, sluit ik graag af met Arthurs dikste van afgelopen zondag.

























En omdat ik de kinderachtigste eigenlijk wél ben, met één van zijn grootste vangsten tijdens de Vechtcompetitie van 2010. Wat een joekel was dat! Dat seizoen 2011 nog maar veel van dit soort hoogtepunten mag voortbrengen!












donderdag 29 juli 2010

De jachtgebieden verkennen.

Eén van de mooiere bijkomstigheden van het vissen vind ik het zoeken naar stekken. Nieuwe jachtgronden. Of bestaande, in een nieuw seizoen. Want geen stek is een een jaar lang hetzelfde. De waterstand, de plantengroei en in om het water en de weersomstandigheden hebben zo allemaal hun invloed op het dierlijk leven rond en in het water. Zo kwam ik er vorige week achter dat een stukje water dat ik vorig jaar laat in de herfst tijdens een snoeksessie ontdekte ineens bevolkt werd door een grote school blank- en ruisvoorns. Gróte blank- en ruisvoorn welteverstaan, ik zag er namelijk verschillende die de 30 centimeter makkelijk passeerden. In een grote school hingen ze in de oppervlakte, azend op al het moois dat met de stroming werd aangevoerd. Ik kreeg ze echter niet cadeau. Omringende bomen, struiken, bruggen en palen zorgden ervoor dat er meer nymfen (en een loop en leader) verloren gingen dan er vis op kant kwam. De voorns die op kant kwamen waren gelukkig wel van het knappe soort. Het soort waarmee je een raam in kunt gooien. Zo vang ik ze toch het liefst.
















Ruis.
















En blank. Met name deze vis was een heuse baksteen.

Maar terug naar het stekkenzoeken, want die plaatjes van een vis naast dat goedkope -maar oh zo prima functionerende- reeltje kennen we inmiddels wel. Mijn favoriete hulpmiddelen voor het zoeken naar nieuwe jachtgronden zijn Google Maps -maar ook ouderwetse papieren kaarten- en m'n fiets. Op een verlangende visser hebben kaarten een onbeschrijflijke aantrekkingskracht. In de legenda van elke kaart staat wat mij betreft rechts van het blauwe rechthoekje "Belofte" gedrukt. En de fiets is nou eenmaals de beste manier om de kleinste (zij-)wateren binnen en rond de stadsgrenzen te ontdekken. Op die manier kun je zelfs in wateren die je al jaren dacht te kennen nog iets nieuws ontdekken.
Zo kwam ik er laatst achter dat een verscholen hoekje van de Utrechtse Vecht op mooie dagen vis van divers pluimage aantrekt. Zo zag ik er brasem en prachtige ruizers zwemmen en peuterde ik er met de vliegenhengel al wat kleinere ruisvoorn, jonge winde en wat baars uit. Groot was mijn verbazing echter toen ik er vorige week een vijftal karpers zag liggen zonnen. Groter nog was mijn verbazing toen ik er daar vanavond een veelvoud van zag.
















Dikke, dikke knapen. En hoewel het stemmetje achter in mijn hoofd zei dat er met een #4-6 met 5X tippet aan het uiteinde geen enkele kans van slagen was, aangezien de leliebedden op 2 staartslagen afstand lagen, besloot ik er toch een dikke wollige Montana-nimf aan te knopen om te zien of ik ze hiermee kon verleiden. Dit lukte niet, maar spannend was het zeker. Ik besloot er toen maar een ouderwetse Red Tag aan te knopen om daarmee het her en der rondzwemmende kleine spul aan te werpen. En voor ik het wist stond ik ineens binnen het kwartier viermaal met een kromme pook in m'n handen omdat er een karper aan de andere kant hing. Viermaal hetzelfde scenario; ik liet de nimf langzaam afzakken, wachtte nog even, en bij de volgende keer strippen voelde ik weerstand en zag ik in het water een grote boeggolf en een stofwolk de dader verraden. En viermaal loste de vis weer binnen enkele seconden. Dat er valsgehaakte jongens tussen zaten durf ik niet geheel uit te sluiten. Maar ik weet 100% zeker dat dit er geen 4 uit 4 waren.

Uiteraard prima dat ze niet bleven hangen. De kans dat ik het had gewonnen met dit materiaal was immers minimaal. Maar de wetenschap dat het dus kán, dat is al pure winst. Uiteindelijk hapte er zelfs nog een ruisvoorn toe op die stek, maar dat had wat mij betreft niet eens meer gehoeven.

vrijdag 9 juli 2010

Blank en rood.

Het was gisteren warm. En omdat een fris briesje vaak prettiger is om in te vertoeven dan een klamme huiskamer, vluchtte ik aan het einde van de dag met de vliegenhengel naar de waterkant. Aan een klein polderslootje moest het gaan gebeuren.















Een idyllisch Hollandsch plaatje. Een polderslootje, een paartje zwanen met jongen, wat ingebonden wilgen en een trampoline.

Verschillende brasems zwommen traag in groepjes heen en weer. Ik heb ze aangeworpen tot ik een ons woog. Met een redtag. Vervolgens met een muggenlarve-imitatie. Al had ik er slagroom op gesmeerd, ze blieften het niet. Wie er wel wilden waren een stel blankvoorns. Blankvoorns. De oervis. Tien tegen één dat het de eerste vis was die je op een klein stukje brood aan de haak ving als klein kind. Maar als vliegvisser had ik tot op heden nog niet aan dit oergenoegen mogen snuffelen. Sinds gisteren kunnen ook deze staalblauwe jongens echter aan het lijstje op de vlieg gevangen vissen worden toegevoegd.

















Vanavond wilde ik er ook weer op uit. Op één van mijn favoriete stekjes hier in de buurt zag ik vanaf de kant een leuke school rooie rijers schichtig door het ondiepe water cruisen, om af en toe af te remmen om her en der een vliegje van het water te snoepen. Met een ongeduldig enthousiasme tuigde ik op gepaste afstand m'n hengel op. Het had niet zo omzichtig gehoeven. Een jagende fuut gooide roet in het eten en de ruisvoorns waren verjaagd voor ik m'n eerste worp had gemaakt.

Dacht ik.

Na een uurtje werpen, waarin ik slechts een jonge winde van zo'n 12 cm mocht haken, besloot ik eens een ander gedeelte van het water te gaan proberen. Na een worp of drie was het raak. Tijdens het binnenstrippen van m'n nimfje kreeg ik er een dreun op alsof het snoek was. Hengel krom en een bonkende top. De vis in kwestie was echter niet groen maar goud. Met rode vinnen. En groot. Was dit een ruisvoorn? Ja, en een beste. Ik had van m'n leven nog nooit zo'n voorn gezien. Bonkend hield het dier zich staande aan het andere eind van mijn lijn en aangezien ik op een bruggetje stond en geen net bij me had vroeg ik me af hoe ik de vis in godesnaam moest gaan landen. De brug afklauteren en het water in dan maar. En zo geschiedde. Wat helaas ook geschiedde in dit proces was het slapvallen van de lijn, de voorn die wat in het water hangende braamtakken in zwom en de lijn daarin vast wist te draaien. Ik stond tot m'n knieën in het water en probeerde de lijn uit de takken te ontwarren. De vis gaf nog één goeie spurt en brak zo doende de lijn. Ik kon wel janken. Ging ik van m'n leven ooit nog zo'n ruisvoorn zien? De vis was zeker 35 cm lang en hoog als een gemiddeld bierglas. Glanzend gouden flanken en bloedrode vinnen. Ik wist dat er ruisvoorns bestonden van dergelijke klasse, maar ik had ze in heel mijn vissende leven nog niet in levende lijve mogen aanschouwen. De met pellets vetgemeste exemplaren uit het aquarium van Artis daargelaten. Het had 'm kunnen zijn. Het had gewoon gekund.

De avond werd gered door de vangst van een aantal baarsjes en onderstaande ruisvoorn. Die wel op een klassieke manier werd gevangen. Een kring in de oppervlakte wist ik perfect aan te werpen. Het direct strak lopen van de leader zorgte ervoor dat ik instinctief meteen aantikte en met een kromme top stond.
















Leuk, maar vanavond niet meer dan de troostprijs. Ik werd vanavond gewogen en te licht bevonden. Al zou je dat aan de hand van de foto niet direct zeggen, ik weet het.

Eerst die klote-octopus, en nu dit weer. Gelukkig ben ik niet bijgelovig. Heus niet. Echt niet.