Posts tonen met het label snoek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label snoek. Alle posts tonen

maandag 19 november 2012

De Ernst van het vissen.

De eerste keer dat ik Ernst ontmoette was op een Halloweenfeestje. Hij was 16 en zo dronken dat hij lijkbleek op de grond boven een emmer lag te kokhalzen. Ik was 25 en op dat moment in elk geval dronken genoeg om tegelijkertijd te proberen in diezelfde emmer te pissen.

Waar het vervolgens precies misging kan ik me niet exact meer herinneren, maar een paar jaar later zouden we voor het eerst samen aan de waterkant staan. Ik denk dat het aan het Valleikanaal was, want Ernst woonde toen nog in Leusden. Tegenwoordig woont hij in Amsterdam. Dat was dan ook afgelopen weekend het startpunt van onze vistrip. We gingen de dampende herfstpolders ten noorden van de hoofdstad in. Ik had een #8 streamerhengel te ontmaagden en Ernst was ook wel weer eens toe aan een snoekje.




















Vissen met Ernst betekent traditiegetrouw dat er altijd wel wat te lachen valt. In den beginne was dat vooral omdat hij wel erg graag wílde, maar gewoon nog niet heel goed kón vissen. Met alle knopen, pruiken en gehaakte bomen, boten, palen en andere attributen van dien. Ook mooi waren altijd de controles. Ik word nagenoeg nooit op m'n papieren gecontroleerd aan de waterkant, behalve als ik met Ernst op pad ben. En die was steevast z'n vispas "vergeten", wat altijd voor de nodige giechelmomentjes zorgde als Bromsnor polshoogte kwam nemen en hij als enige niet met de benodigde documenten op de proppen kon komen. Maar dergelijk leedvermaak begint steeds meer tot het verleden te behoren. Of hij inmiddels braaf een vispas in z'n tas heeft zitten weet ik eigenlijk niet, maar Ernst kan in elk geval inmiddels prima overweg met z'n spinhengel. En vangt met name de laatste tijd meer dan eens wél vis als ik dat niet doe. Vandaag was ook hij de eerste met succes; na een dik halfuur dook er een snoekje van een halve meter op z'n Rapala en de kop van de dag was gesneld.




















Sinds Ernst meer vissen dan bomen vangt zit de lol 'm tegenwoordig dus vooral in andere zaken. Vissen met Beesies, bijvoorbeeld. Het geesteskind van een jolige brakheid -die op zijn beurt weer het gevolg was van een gezamelijke avond halve liters kantelen en B-volkszangers van hun witlederen bankstel bellen- die ons niet veel later onze even zo jolige 15 minutes zou bezorgen. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dit met iemand anders dan Ernst had kunnen gebeuren. Of in elk geval tot z'n recht zou zijn gekomen. Vaak komen de lachers ook in de vorm van de diverse uitwassen van de mensheid die we tijdens een visdag zoal tegen het lijf lopen. Op de één of andere manier zijn de types die tijdens onze gezamelijke uitstapjes ons pad kruisen allemaal net wat, tja, specialer. En ik kan je verzekeren dat de verhalen die Ernst meeneemt naar de waterkant in elk geval verfrissend zijn ten opzichte van het zompige moeras van anekdotes over zaken als pasgeboren kinderen en huizenprijzen waar ik me als dertiger de laatste tijd steeds vaker in lijk te bevinden. Het lolmomentje dat vandaag kort na Ernst z'n eerste snoek zou volgen was echter weer een klein doch klassiek gevalletje leedvermaak. Ernst parkeerde z'n plug in de beschoeiing aan de overkant van de sloot en brak zijn lijn tijdens de poging het ding los te trekken. En omdat aan de overkant van de bewuste sloot een tuin begon waarin een konijnenhok op de aanwezigheid van kinderen en huisdieren duidde leek het hem toch wel zo handig om even aan te bellen bij het huis dat bij die tuin hoorde om het met dreggen behangen stuk vistuig terug te gaan halen.

"Ja, nee, hallo meneewr, mijn plug ligt in uw tuin."
- Sorry, uw wát?


























Maar al mijn irritante grappen en fotosessies ten spijt stond mijn teller nog steeds op nul. En de ruk aan m'n streamer die vlak na het huisbezoek zou volgen en me na een flinke kolk en twee bonken direct weer met een slappe lijn liet staan veranderde daar vooralsnog niets aan. Gelukkig kwam mijn momentje niet veel later alsnog. Een volgevreten hok van een snoek nam de streamer van konijnenbont goed te grazen, rukte de losliggende vliegenlijn uit m'n handen en maakte na nog wat doldrieste ontsnappingspogingen ook mijn visdag tot een succes.



























Het zou meteen de laatste van de dag zijn. Vol goede moed hebben we tot een uurtje of vier doorgevist in de steeds klammer wordende polder, maar zouden verder geen snoek meer zien.

Dat bewuste Halloweenfeestje zes jaar geleden zou uiteindelijk voor mij eindigen op de grond onder een kapstok in de gang, waar ik een paar uur later verdwaasd weer wakker werd met een kop als een rotsblok en een maag die de polka danste. Ernst vertelde me later dat toen hij me daar zag liggen hij overwoog me een koekje van eigen deeg (lees: een warme gele douche) te geven, maar het uiteindelijk toch maar niet deed.

Het zou de score op een bepaalde manier wel vereffend hebben. Maar ik geloof dat ik toch blijer ben met de 1-1 eindstand van vandaag.





dinsdag 20 december 2011

Hagelbuien en groene lappen

Het is zondagmorgen half acht als ik wakker word met een waterval aan kersthits die krakerig uit m'n wekkerradio komen schallen. In een vlaag van slechte algehele ontvangst heb ik m'n wekker ooit op SkyRadio afgestemd, ben vervolgens te lui geweest om dit te veranderen en betaal daar nu in december de vrolijk klingelende prijs voor. (Sinds wanneer hebben ze trouwens de klemtoon in de jingle veranderd, da's gek!) Maar een goede motivatie om snel m'n bed uit te komen is het zeker. Al had ik die op zich niet nodig, want rond de klok van negen staan Frank en Johan voor de deur, afgereisd vanuit 't Brabantse voor een ouderwets potje snoeken in 't Sticht.

Het is een frisse nacht geweest, zo getuigt de aangevroren hagel op de tuintafel als ik met een bakkie het balkon opstrompel om de buitenlucht op te snuiven en het weer te bekijken. Het KNMI voorspelt een paar graden boven het vriespunt en een enkele bui. We zullen het gaan zien.

Als de heren zijn aangekomen en er nog snel een bak koffie achterover is getikt gaan we op pad. Met nog een hele dag voor de boeg besluiten we nu het nog vroeg en rustig is te beginnen met wat stadswater. In deze tijd van het jaar zijn de bruggen over de Utrechtse Vecht doorgaans prima snoekstekken, maar zowel in de stad als net daarbuiten zien we alledrie geen enkele actie. Op naar de polder dan maar. We verkassen naar een stek waar ik een tijd geleden verschillende snoeken heb zien jagen tijdens een vliegvistripje op voorn. En met drie worpen sta ik dan eindelijk met een kromme hengel. Een dikke tachtiger geeft leuk partij, maar bij de landing voltrekt zich een klein drama. Frank tovert een schepnet uit z'n tas en schept de snoek, die met een paar goede spartelstuipen het net van de steel laat afbreken, de haken in het net parkeert en zelf losschiet. Frank probeert met wat gehark met de steel van het net het boeltje inclusief snoek nog te controleren, maar weet niet meer dan de kop van het net op kant te krijgen; de snoek zwemt er doodleuk vandoor. Opmerkelijk genoeg weet Frank dezelfde snoek een paar worpen later alsnog even kort te haken, maar dat is het laatste wat we van de vis zullen zien. Inmiddels begint te lucht goed zwart te worden en worden we getrakteerd op een niet misselijke hagelbui. We laten ons niet uit het veld slaan en die volhardendheid wordt beloond, want niet veel later vangt Johan de eerste échte van de dag op een rood/witte streamer, een snoekje van een centimeter of vijftig.


Bikkels krijgen wat ze toekomt. Na ieder nog wat worpen springen we opnieuw in de auto en proberen we een ander stukje water waar verschillende watertypen samenkomen, altijd veelbelovend, maar lang niet altijd succesvol. Het geluk is deze keer echter aan mijn zijde, want ik takel er al snel een volgevreten hok van een snoek onder een duiker vandaan. Na wat kleintjes in september is dit de eerste fatsoenlijke groene die ik in lange tijd in m'n handen houd. En daar mag je best even bij lachen.

Hoewel Johan en ik de vis op "zéééker 85 centimeter" schatten, geeft het meetlint toch echt een onverbiddelijke 78 aan. Desalniettemin een mooie dikzak. Frank was ondertussen zijn voeten aan het opwarmen in de auto en komt ons halen om door te rijden naar weer een volgende stek, wat verder de polder in. Het blijft ondertussen met tussenpozen flink hagelen en regenen, maar onder een zwartgrijze lucht vissen we vol goede moed verder.

En gelukkig ook met enig succes. Op water waar ik in de warmere jaargetijden graag een lijntje strek om de ruisvoorns te foppen haak ik m'n tweede snoek van de dag. Aan de bolle pens te zien wederom eentje die goed te eten gekregen heeft.

Mijn dag is vanaf dat moment uiteraard al helemaal goed. Met nog zo'n anderhalf uur daglicht voor de boeg verkassen we nog één keer en nadat daar nog een snoek met veel misbaar Johans streamer mist en ik nog een guppie van een centimeter of dertig verspeel houden we het uiteindelijk voor gezien. Frank gaat helaas met een nul op het bord naar huis, maar al met al is er niet onaardig gevangen en hebben we er ondanks de soms barre omstandigheden een mooie dag opzitten.

dinsdag 23 augustus 2011

Boevenstreken

Met het laatste uurtje licht spoedde ik me vanavond in de hoop op wat baars naar Het Meertje voor een kortstondige bliksmijt-sessie. Een uurtje vissen dat weinig memorabel was geweest, ware het niet dat ik op bijzonder vermakelijke wijze werd bestolen. Tijdens het binnendraaien van m'n spinnertje haakte ik vis, aan het neurotisch kopschudden te voelen duidelijk een niet al te grote baars. Het gefriemel ging ineens over in een paar trage bonken op de hengeltop. Toch snoek? Ja, snoek. Mét baars dus, mijn baars.




















Tante Esox leek niet voornemens haar buit zomaar prijs te geven en hield de kaken stijf op elkaar. En met resultaat, want ik was de uiteindelijke verliezer van dit potje vechten om een been. Het spinnertje schoot uit het baarzenbekkie en de snoek nam vervolgens een halve meter bij me vandaan rustig de tijd om het baarsje in haar bek te keren en op te smikkelen. Wat mij dan weer in de gelegenheid stelde bovenstaand kiekje te trekken. Soms is niet vangen veel mooier dan wel vangen. 

maandag 8 augustus 2011

Neem me mee naar die paradijs'lijke stek...

...waar de snoeken dol zijn en de baarzen gek.

Afgelopen donderdagavond was het er voor het eerst in 2011 weer tijd voor. De zwembroeken gingen aan, de lichte spinhengeltjes, een paar doosjes klein kunstaas en een goeie dosis paranoide voorpret mochten van stal, want we gingen weer naar Het Meer. Het Meer, waar je op een goeie zomeravond vanaf dezelfde standplaats achter elkaar tientallen gretige maatse baarzen kunt vangen en zo'n avond niet zelden afsluit met één of meerdere leuke snoeken. Het Meer, waar we menig keer de vermoorde onschuld hebben gespeeld toen ons werd verteld dat we er niet mochten vissen. Het Meer, waar we ondanks dat we er meer dan eens zijn weggestuurd, blijven terugkeren. Waarom? Hierom:




















Verticale strepen mogen dan een stuk slanker doen lijken dan horizontale, maar met 33 centimeter was dit nog steeds een moddervette baars.


























Nadat het beestje tot twee keer toe m'n plugje vlak voor m'n voeten miste, wist nieuwkomer Kevin uiteindelijk in derde instantie de eerste snoek van de avond te pakken. Tevens zijn eerste snoek ooit. Hij was er blij mee. Arthur, die de snoek mocht landen en onthaken en daarbij als gevolg van een snoekentand een lekker doorbloedende jaap in z'n vinger opliep, was er overigens iets minder blij mee.

Nog wat aardige baarzen later verkasten we kort naar een ander hoekje, wat moeilijk bevisbaar bleek, maar waar ik nog wel deze dikke baars van wederom 33 centimeters wist te verschalken.





















Maar erg prettig vissen was het op dat stukje dus niet, er was blijkbaar gebaggerd en bij elke stap borrelde het methaangas uit de rottende plantenresten zo je zwembroek in. Maar weer 'ns kijken of er op het eerste stukje nog wat te halen viel dan. En dat bleek zo te zijn. Behalve dat de baarzen onverminderd op onze spinners en plugjes doken, kwamen er ook nog drie snoekjes kijken. Allemaal van ongeveer hetzelfde formaat en allemaal afkomstig vanaf ongeveer hetzelfde hoekje bij wat overhangende takken.












































































De foto's mogen dan weleens van betere kwaliteit geweest zijn, de vangsten waren ouderwets briljant. Met drie man in totaal een baars of vijftig (!) en vijf snoeken in een paar uurtjes. Bijna allemaal op hetzelfde stukje water. En ondanks dat we af en toe lekker schichtig om ons heen keken (toch een deel van de charme van het vissen daar) is de avond ongestoord verlopen. En m'n snoekenteller staat niet meer op die nare "Eén" waar hij sinds begin 2011 op was blijven hangen.

zondag 6 februari 2011

Stoeien met klein grut.

Terwijl ik vanmiddag thuis met een bakkie uit zat te kateren van een redelijk kansloos, maar oh zo gezellig avondje bier en karaoke in Amsterdam, werd ik gesmst door Arthur. "Lekker omstuimig snoekweertje man!" en of ik zin had om ze aan het eind van de middag even te gaan belagen. Uiteraard had ik dat. M'n kater kon wel wat stormachtige buitenlucht gebruiken. We spraken om vier uur af, wat ons precies twee uurtjes tot donker zou geven. En in die twee uurtjes wisten we er met de storm op het water vier stuks te verschalken met z'n tweeën. Al waren het allemaal ukkies. Haringen, guppies, aasvisjes, hamerstelen. Maar wie het kleine niet eert...






































Écht een schattig klein dingesie.

























En dit was dus de grootste. Arthurs visjes waren overigens van precies dezelfde orde van grootte. Maar vis is vis!

Uitstekend potje uitwaaien en stoeien met klein grut op een gare zondagmiddag dus. Ik teken er zo weer voor!

woensdag 26 januari 2011

Een kleine vooruitblik. Want dat is gaaf.

Nu we middenin een milde januari zitten, met zelfs zo af en toe een zonnetje en temperaturen boven de 10 graden is het moelijk de gedachten niet te laten afdwalen naar het komende visjaar. Ten eerste de winde, die met anderhalve maand aan de paaitrek zal gaan beginnen om zich te gaan verzamelen op de gekende plekken. Ik heb ze op de stek waar ik ze zo'n twee jaar geleden voor het eerst bij toeval zag zwemmen alleen nog maar succesvol met de broodkorst weten te vangen, dus (grote) winde op de nimf en vlieg pakken staat hoog op mijn pescatoriale prioriteitenlijstje van 2011. Kort na de winde zullen ook de brasems en de blankvoorns op pad gaan, zodat ook het officieuze begin van de Vechtcompetitie zo'n beetje ten tijde van de eerste knoppen aan de bomen ingeluid zal worden. Die "competitie", bestaande uit een vaste kern van drie maten die tijdens voorjaars- en zomeravonden op een gammele kruk aan de oevers van de Utrechtse Vecht al sterke verhalen uitwisselend naar hun dobbertje staren, wordt op dit moment al langzaamaan voorbereid. Het internet wordt afgejaagd naar mooie oude visspullen (ik ben nog op zoek naar een mooie holglas of splitcane penhengel, dus ligt er bij u in de schuur een dergelijk stokkie stof te happen, stuur me vooral een mailtje!), anekdotes van vorig seizoen worden ter aanwakkering van het enthousiasme rondgemaild, er wordt gekeuveld over de juiste dobbers, hoofddeksels en rituelen, en voorzichtig worden er -met een knipoog- de eerste tactieken besproken. Het laatste woord zal er nog niet over gesproken zijn, die Competitie.

Verder kan ik u vervuld van blijdschap melden dat de eerste vissen van het jaar inmiddels een feit zijn. Afgelopen zondag op snoekenjacht gegaan, en met totaal zeven stuks hadden we niets te klagen. Met name Arthur had niets te klagen, aangezien die er zes van de zeven voor zijn rekening nam. Ik mocht er zelf eentje de andere kant van de waterspiegel tonen. En omdat hij dat zo leuk vond, besloot de vis mij het omgekeerde cadeau te doen. Juist, plons. Bij het terugzetten van de vis verloor ik m'n evenwicht omdat ik me verstapte en stond ik voor ik het goed en wel doorhad tot m'n knieën in de sloot. Natte broek, volle laarzen. En de rest van de dag geen snoek meer weten te strikken dus. Laten we er voor de gemoedsrust maar van uitgaan dat het geen voorteken was voor de rest van het jaar.

Omdat ik de kinderachtigste niet ben, sluit ik graag af met Arthurs dikste van afgelopen zondag.

























En omdat ik de kinderachtigste eigenlijk wél ben, met één van zijn grootste vangsten tijdens de Vechtcompetitie van 2010. Wat een joekel was dat! Dat seizoen 2011 nog maar veel van dit soort hoogtepunten mag voortbrengen!












vrijdag 19 november 2010

Ze druppelen binnen.

Eindelijk begint er wat meer snoek op kant te verschijnen dit najaar. Gisteren van 11 tot 4 met Arthur in de nieuwbouw rond Utrecht rondgespookt met de spinhengels. Het was zeker niet denderend -zo ging pechvogel Arthur namelijk met een nul op het scoreboard weer naar huis- maar uiteindelijk heb ik er langs de rietkragen, kademuren en vanonder een bootje vandaan toch vier weten te verleiden. Twee ukkies die wat lengte betreft ergens in bezettingstijd zaten, en twee wat grotere die wat meer rondom de introductiedatum van de kleurentelevisie bivakkeerden en bovendien lekker dik waren. Nog geen epische gevechten, nog geen gierende slip, maar desalniettemin leuke visjes. En met vier stuks mocht ik echt niet klagen. Sterker nog, de dag dat ik meer dan vier snoeken vang binnen één en hetzelfde etmaal moet nog aanbreken.




















Ook prachtig was hoe we op sommige stukken soms 2 of 3 snoeken tegelijk actief zagen jagen. Het water ontplofte soms helemaal van de kolken en de opstuivende en springende witvis. Alsof ze als een stel marlijnen een school sardines aan het bewerken waren. Uiteraard hebben we die stukken volledig uitgekamd met nagenoeg elk stuk kunstaas uit de dozen, maar de jagende snoeken moesten er niets van weten en leken volledig op te gaan in het opjagen van de voorntjes. En hoewel dat behoorlijk frustrerend kan zijn, als je de snoeken regelmatig onder je voeten ziet flanken en kolken, maar ze niet te pakken lijkt te krijgen, was het toch vooral een erg mooi gezicht.




















Dit juvenieltje, dat niet aan alle heisa mee leek te doen en rustig onder een bootje op z'n beurt aan het wachten was, alvorens pal naast m'n plugje te materialiseren en toe te happen, was de laatste van de dag. Snel een vervolg graag, ik voel 'm wel weer!

zaterdag 6 november 2010

Snoek.

De eerste week van november en alle najaarscliché's zijn van toepassing; het regent en stormt, het is donker tijdens het ontwaken en donker tijdens het huiswaarts keren, de pepernoten liggen lang en breed in de winkels en bezemwagens en jeugdige delinquenten met bladblazers blokkeren de fietspaden. En met het najaar begint het echt goede snoekvissen. Ik kan ze ruiken als ik naar buiten ga. Omdat dit jaar de focus met het oppakken van de vliegenhengel een beetje verlegd is heb ik in 2010 weinig op snoek gevist. Laat staan dat ik er veel gevangen heb. Had ik er vorig jaar rond deze tijd al een leuk aantal succesvolle tripjes opzitten, mijn eerste herfstsnoekjes van dit jaar heb ik deze week pas gevangen. Twee lullige hammer handles die de halve meter nog niet haalden en daarmee eigenlijk ook niet voor de echte snoekervaring zorgden. En daar is het me tijdens het vissen op snoek nou juist om te doen.



















Ik vis graag op snoek omdat ze altijd voor een hoop gedonder zorgen. Het zijn grote en indrukwekkende beesten met een angstaanjagende waffel vol scherpe tanden en ze hebben een hoop gekke fratsen. Ten eerste de fascinerende eigenschap vanuit het niets te verschijnen en als een pijl uit een boog een uitval te doen naar je aasje. Als dit op een afstandje gebeurt is het al prachtig, maar gebeurt dit vlak voor je voeten dan schrik je je vaak halfdood en zit de adrenaline met een halve seconde tot in je vingertoppen. Zo stond ik ooit aan de Utrechtse Vecht mijn plugje richting overkant te smijten toen er na een paar worpen ineens vanuit de kant, pal onder m'n voeten een grote snoek half uit het water kwam om het toen alweer stil liggende Fat Rapje te grazen te nemen. Ik stond daar zeker al tien minuten en het water waar de snoek lag was nog geen vijftig centimeter diep, maar ik had de vis niet gezien. De snoek miste overigens en liet zich niet nog eens verleiden tot een dergelijke uitval, maar dat terzijde. Er vanuit gaande dat de vis wel raak hapt en blijft hangen, dan kun je je lol op tijdens de dril. Een gehaakte snoek maakt geen enorme runs, maar bedient zich van korte felle sprints gepaard gaand met een hoop gerag en gespetter in de oppervlakte, hevig kopschudden en als ze er zin in hebben tailwalks en sprongen uit het water. Vaak een klein spektakel dus, wat nog wordt versterkt door het idee dat de snoek niet bang lijkt, maar oprecht kwaad. Toen ik net met snoekvissen begon werd ik altijd een klein beetje bang van ze. Dat is snel overgegaan, maar nog steeds heb ik elke keer dat die linke kop van een grote snoek voor het eerst door de oppervlakte breekt een klein "Oh, shit."-momentje.
En als de snoek dan uitgeraasd lijkt ben je er nog niet. Je moet 'm immers nog landen en onthaken. Een beetje snoekvisser landt zijn vangst met de hand, in de nek van de vis of via het kieuwdeksel. Dikke pret, want vaak opent de snoek als je hem beetpakt nog even z'n bek, om direct daarna tot een lekker potje kopschudden over te gaan. Tel daarbij de elementen tanden, scherpe kieuwbogen en loshangende dreggen, en als je je dan nog geen voorstelling kan maken van de mogelijkheden moet je bijvoorbeeld Arthur maar eens om uitleg vragen.




















Snoeken zijn werkelijk waar kampioenen in het zorgen dat loshangende dreggen snel vasthaken in jassen, broeken, handen, armen en andere uitstekende delen. Gelukkig heb ik zelf nooit van het genoegen van dreggen in mijn lijf mogen proeven, maar ben ik wel ooit nagenoeg geimmobiliseerd door een snoek die -inmiddels op de kant- met een leuk getimede spartelpartij de plug met één dregpunt aan m'n jasmouw hing, en met een andere aan m'n broek. Ik zat op m'n hurken en moest m'n jas uittrekken om weer op te kunnen staan. Snoek blijft ook op de kant kwaad en kan van het ene op het andere moment tijdens het onthaken overgaan in explosies van gespartel en geschud. En dat is altijd weer opletten geblazen als je met je ene hand tussen de scherpe kieuwbogen zit en met je andere het kunstaas tussen z'n tanden vandaan probeert te halen. (Meestal met een tang weliswaar, maar toch.) Zelfs met de grootste voorzichtigheid kan ik meestal niet voorkomen dat m'n handen aan het einde van een dagje snoeken vol bloederige krassen en schrammen zitten. Ooit zat ik daags na een goed productief dagje snoeken bij een potentieel nieuwe werkgever aan tafel met een rechterhand die eruit zag alsof ik net had gevochten met de buurman. En zijn kat. Een paar weken na de sollicitatie ontving ik een mail met de mededeling dat de keuze niet op mij gevallen was en dat "dat een beslissing was die voornamelijk op basis van intuïtie genomen was." Bedankt mevrouw Esox.
Een andere charme van het snoekvissen is het feit dat je lekker struint en op die manier veel water en omgeving meepakt. Met condenserende adem door een winterse polder banjeren op jacht naar de krokodillen blijft een bescheiden air van avontuur met zich meebrengen. Al hebben in alle eerlijkheid een hoop snoektripjes me ook naar de lelijkste nieuwbouwwijken van de provincie en onder duivenstront bedolven stadsbruggen geleid. Want ook daar zitten ze. Snoeken houden nou eenmaal van bruggen, steigers, palen en muren. Zo komt mijn grootste snoek, 1 meter precies, gewoon uit de stadssingels van Utrecht. Deze rakker dus.

























Zo'n foto moet toch ook wel iets over de aantrekkingskracht van deze tak van sport zeggen? Hoewel de symptomen van mijn besmetting met het snoekvirus niet meer zo hevig zijn als pakweg een jaartje of twee geleden, blijkt de aandoening een chronische die nog geregeld zijn kop opsteekt, met name als de dagen korter worden. En ik gok dat dat nog vaker gaat gebeuren als ik nog eens een zwaardere vliegenlat aanschaf voor de visserij op snoek met streamers. Maar alles op z'n tijd. Morgen maar weer eens met de spinhengel op pad, op zoek naar de eerste fatsoenlijke groenjas van deze herfst.

maandag 2 augustus 2010

Zout en zoet.

Al drie jaar lang vatten Arthur en ik elke zomer het plan op om eens de finten te gaan belagen. Deze zeevis, familie van de haring, trekt immers 's zomers in grote getale naar onze kustgebieden en vaak zelfs nog wel een eindje de rivieren op en schijnt dan relatief makkelijk te vangen te zijn op kunstaas en bovendien een aardig robbertje te knokken. Tot dit jaar bleef het echter elk jaar bij plannen en werd de trip nooit gemaakt. Afgelopen zaterdag gingen we dan eindelijk een keertje naar de sluizen in Nieuwe Waterweg, één van de bekendste stekken voor deze visserij, om ons geluk te beproeven.




































Voor twee polderpeuteraars was zo'n slok water toch even, tja, slikken. Een machtig uitzicht en de wind in de haren, dat was sowieso wel wat waard. Maar dan. Het vissen. Nou ben ik persoonlijk niet zo'n fan van maar op goed geluk een stuk metaal zo ver mogelijk richting horizon keilen, dit weer binnen te draaien en maar zien waar het schip strandt. Zelfs op kleiner water zoek ik liever de hotspots op dan dat ik op goed geluk een watertje uitkam met een plug of spinner. Ik heb immers graag het idee dat ik weet waarmee ik bezig ben. Hier leken we echter geen keus te hebben. Smijten maar dus. Dat hebben we dan ook dik twee uur gedaan. Langs de kribben. Langs de kanten. Vol in de stroomnaad op de kop van de kribben. Voorbij de stroomnaad. Een enkele keer werd de leegte en het totale gebrek aan weerstand verbroken door een pluk zeewier maar de verder was het akelig stil. Wat waren we hier in godsnaam aan het doen?
















Zoals bovenstaande foto laat zien waren we niet de enige verdwaalde zoetwatergangers. Alhoewel, de overal aanwezige zwanen leken een stuk beter te weten waar ze mee bezig waren. De Onbekende Visser rechts op de krib vertrok overigens net zo snel weer als hij was gekomen, evenals enkele andere vissers die het even kwamen proberen. De enige volhouders behalve wijzelf waren twee vliegvissers. Die we overigens ook niets hebben zien vangen. Of het moet heel stiekem gebeurd zijn toen we niet keken. Kan natuurlijk.

Dan nog maar wat foto's. Want mooi is het daar zeker, aan die Waterweg. En je moet wat als de vis niet lijkt te willen.














































Uiteindelijk hebben we er de brui aan gegeven en besloten we ons heil elders te gaan zoeken. Het oorspronkelijke plan B was om een leuk polderwatertje op te zoeken en daar met de vliegenhengel aan de slag te gaan. Maar daar was het het weer gewoon niet naar. Dus gingen we verder met de spinstokken, op jacht naar een baarsje in wat watertjes in en rond Rotterdam.
En baars vonden we.





















Ja, graag gedaan hoor.

Zo wisten we de tweede helft van de dag nog allebei aan onze visjes te komen. Verschillende leuke baarzen van rond de 25 cm werden aan de lip gevoeld en de dag werd binnen het laatste kwartiertje stijlvol afgesloten. Eerst liet Arthur zien dat ook hij best twee baarzen tegelijkertijd aan hetzelfde plugje kon haken.





















Dat was aan de ene kant van de sluis. En zoals het wel vaker gebeurt na een middagje goed baarzen vangen werd aan de andere kant van de sluis de dag besloten met jawel, snoek. En wat weten die beesten je toch altijd een hartverzakking te bezorgen als ze schijnbaar vanuit het niets voor je voeten ineens je aasje grijpen. De gehavende krokodil die dit trucje deze keer flikte bleef in eerste instantie niet hangen, maar greep twee worpen later mijn plugje wel goed en kon na een robbertje vechten uiteindelijk worden geland.





















Een hoge kade, een grote boze snoek en loshangende dreggen; niet direct mijn favoriete combinatie.

Maar ze was het waard. 84 centimeters dikke polderkrokodil. Mijn eerste weer sinds de groenjas die besloot in een oranje Beesie te happen. En dat was alweer een tijdje geleden.
















In combinatie met de aan de scherpe kieuwbogen van de snoek opengehaalde hand hadden we er sowieso weer een goed verhaal bij.
















Gladde kribben, straffe zeewind, dolle baars, woeste snoek en bloedende handen. Onze epische mannelijkheid werd vandaag maar mooi weer even bewezen.

woensdag 21 juli 2010

Het Verboden Meer.

Van alle stekken die ik in de afgelopen jaren bevist heb is de stek die in het volgende stukje een hoofdrol speelt toch wel één van de opmerkelijkste. Een stek met een verhaal, en een stek die steevast verhalen creëert. Dat laatste is niet alleen het gevolg van de vaak bijzondere vangsten, maar de mooie verhalen ontstaan minstens zo vaak om redenen die simpelweg terug te voeren zijn tot het volgende: Er mag niet gevist worden. Zo is het elk jaar weer een loterij; hoevaak zouden we er kunnen gaan vissen voor we weggestuurd worden? Het avontuur werd vorig jaar al tijdens ons eerste bezoekje afgebroken. Controle van een beheerder en een belofte niet meer terug te komen zorgden ervoor dat we er vorig jaar maar één avondje hebben gestaan. Zonde, want er gebeurt altijd wel iets moois daar.

Vanavond werd ons eerste bezoek aan Het Verboden Meer in 2010.

Wellicht is een kleine introductie op z'n plaats. Het Meer is een oude zandafgraving die via een rijke historie als dumpgat voor allerhande dubieus afval sinds alweer aardig wat jaren tot natuurgebied is omgetoverd. En met succes. Het meer en de directe omgeving huisvesten ondermeer diverse watervogels (Waaronder een flink aantal ijsvogels) en dassen. De natuur onder de waterspiegel is een verhaal apart. Witvis als voorn en brasem zijn er in het kraakheldere water niet te vinden, maar er schijnt wel een bestand flinke karpers te zijn uitgezet. Wat er in elk geval zwemt is redelijk wat snoek -en grote ook-, maar vooral baars. Heel erg veel baars. En een groot deel daarvan is leuk aan de maat. Baars is dan ook het hoofddoel van onze jaarlijks terugkerende expedities naar Het Verboden Meer.

De ervaring leert dat de baarzen meestal op een aantal plaatsen te vinden zijn. Bij de eerste hotspot werden de spinhengels opgetuigd, de pantoffels uitgetrokken en de eerste schreden in het meertje gezet. Zowel Arthur als ik wisten een leuke baars te haken, maar de eerste stek leek snel uitgeput. De tweede stek leverde niets op en pas op het laatste stukje begon het te lopen. Drie worpen betekende drie keer baars voor mij en aangezien ze aan de kreten aan de andere kant van de struiken te horen ook Arthurs plugje wisten te vinden, duurde het niet lang voor we beiden even een gestreepte rakker voor de lens mochten houden.
















Hoewel ze nog lang niet zo dol waren als we in eerdere jaren hadden meegemaakt zou er nog een leuk aantal volgen voor ons beide. Het merendeel rond de 25 centimeter.

Tussen de bedrijven door kwam er nog een snoek van een centimeter of 90 van onder te takken vandaan langs ons zwemmen. Machtig. De snoek zwom doodkalm langs de oevers en trok zich van het door ons neurotisch aangeworpen speelgoed niets aan. Datzelfde kon niet gezegd worden van haar jongere collega, want een halfuurtje later stond Arthur ineens met een kromme hengel omdat een snoekje van 64 cm zijn Butchertje had gegrepen.





















Geweldig om de vis in het heldere water te kunnen volgen, terwijl je er zelf ook tot de knietjes instaat. Ik ben uiteindelijk op de kant geklommen om wat kiekjes te kunnen maken, maar Arthur onthaakte de snoek in het water en na een snelle poseerfoto werd ze daar ook weer direct in teruggezet.
















Hoewel de avond werd afgesloten met een klein paniekmomentje omdat Arthur de koplampen van een auto dacht te zien en we daarop voor de zekerheid snel onze hengels in het gras verstopten, is deze sessie aan Het Verboden Meer ongestoord verlopen en kan ik dus met recht zeggen: Wordt vervolgd.

Ik heb er nu al zin in.