Posts tonen met het label vogels. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vogels. Alle posts tonen

vrijdag 16 maart 2012

De indicator.

Nee, geen post over beetverklikkers. Dit verhaal gaat over een sloot. Om precies te zijn een onooglijk prutslootje op ongeveer de minst idyllische locatie die je je voor kunt stellen, namelijk de betonnen jungle van Amsterdam Zuidoost. Ik loop er dagelijks langs op weg naar m'n werk. Kantoorpanden op links, de spoorlijn tussen Amsterdam en Utrecht op rechts. Beton, blubber en suffe kantoorlullen in lelijke C&A-pakken completeren dit op het eerste gezicht al weinig inspirerende decor.


























Als je echter voorbij deze wat treurige elementen kijkt -of, zoals ik doe, ze voor even zo hard mogelijk negeert en focust op elementen van een wereld die beduidend meer voor je betekent- kan er een andere wereld voor je opengaan. In en rondom de sloot gebeurt namelijk voor de oplettende voorbijganger genoeg. En het blijft me verbazen hoeveel ik door twee keer vijf minuten wandelen per dag in 't voorbijgaan te weten kan komen over de staat van de natuur op dat moment. En ik hou er wel van om een beetje op de hoogte te blijven wat dat betreft.

Dat er zoals op de foto te zien is wat ordinaire eendjes rondzwemmen zal denk ik niemand bijzonder vinden. Leuker wordt het al als de tevens aanwezige meerkoeten gaan nestelen en met veel kabaal op de spreekwoordelijke vuist gaan met die eenden, en de waterhoentjes wat later hun pasgeboren kuikens met hand en tand verdedigen tegen een snaaiende reiger. Zo af en toe plonst er eens een onbeholpen aalscholver door de sloot en in de roerige winter van 2009 zag ik er zelfs regelmatig een ijsvogeltje langsflitsen. Dat klopt, er zit dus ook vis. Deze week zag ik er de eerste ruisvoorns van dit jaar. En de ervaring leert dat wat later in het voorjaar de karpers ook polshoogte komen nemen, zich in het ondiepe laven aan de lentezon en als het water uiteindelijk warm genoeg is beginnen aan de paai. Gewoon tegen de betonnen beschoeiing aan. Want laten we wel wezen, het hoeft niet altijd rozegeur en maneschijn te zijn. Een potje ordinair naaien in een portiek heeft immers ook zo z'n eigen charme. En dan hoeft een karper niet eens ingewikkeld te doen met een omhooggetrokken jurkje of bang te zijn dat hij struikelt over de broek op z'n enkels, dus neem het ze eens kwalijk.

Enfin. Stiekem best een leuk en leerzaam stukje stadsnatuur dus. Behalve de eerder genoemde beestenboel zie ik er ook met regelmaat konijnen, kauwen, merels, kraaien, houtduiven, meeuwen, eksters, heggemussen, roodborstjes, mezen en vinken voorbijkomen. Maar ook puttertjes, scholeksters en kuifeendjes behoren tot de (sporadisch) aanwezigen. Ga ik er vissen? Van m'n leven niet. Maar ik gebruik mijn observaties tijdens de wandelingetjes van en naar mijn werk dus graag als indicator. Als de karpers uit de modder komen, dan betekent dat dat de zeelten in Utrecht inmiddels ook wakker zouden moeten zijn. Als het groot hoefblad aan de oevers begint te verdorren wordt het weer eens tijd om de snoekspullen onder het stof vandaan te halen. En als de ruisvoorns er en masse in de oppervlakte scholen als ik na werk langsloop, haast ik me 's zomers nét wat sneller naar huis om voor donker nog even met de vliegenhengel de polder in te gaan.

Ik maak mezelf graag wijs dat ik precies weet wat ik doe.

dinsdag 8 maart 2011

Halsbandparkieten.






















Wie de afgelopen jaren niet onder een steen geleefd heeft en een beetje oog heeft wat voor wat er zoal in den lande rondfladdert zal ze zeker weleens hebben gezien. Halsbandparkieten (Psittacula krameri). Deze groene herrieschopper, oorspronkelijk afkomstig uit Afrika en Azië, doet het al jaren goed in de parken en andere groenzones in onze grotere steden, maar lijkt inmiddels aan een ware opmars bezig door het hele land. Het zijn het best koddige beestjes, maar ik weet niet zo goed wat ik van de huidige explosie in hun populatie moet vinden. Al laat ik het graag aan de echte biologen iets zinnigs te zeggen over de ecologische impact hiervan. 


Eén ding is in elk geval zeker, je kunt best wat leuks met hun veren. Afgelopen zondag zag ik aan de Vecht een staartpennetje liggen en ben daar gisteravond eens mee gaan knoeien. Met de hulp van wat pauw voor het lijfje (en evt de voelsprieten) en wat zwarte hackle waren deze kevertjes het resultaat.






















Ze zouden eventueel voor een Phyllobius-soort door kunnen gaan. Of een zandkevertje. Ik gok dat de forel dat eigenlijk weinig kan schelen, want ze zien er in elk geval lekker buggy uit. 

woensdag 8 december 2010

Collega's.

Ik las laatst toevallig een artikel over een vriend van me. Eigenlijk is het meer een kennis, en niet eens zo'n hele goeie. Als we niet toevallig dezelfde interesses hadden zou ik hem misschien wel nooit zien. Ondanks dat hij vist voor z'n brood en ik toch vooral voor mijn ontspanning zie ik hem toch een beetje als een collega. Hoewel er nooit een onvertogen woord tussen ons gevallen is, durf ik echter niet met zekerheid te zeggen dat hij dat ook zo ziet. Maar ik denk graag van wel.
Volgens het artikel ging het het de laatste tijd niet zo best met 'm. En hoewel ik wist dat hij niet zo te spreken was over het koude weer, verbaasde dit nieuws me toch een beetje. De laatste keer dat ik hem zag, een kleine twee maanden geleden vlakbij Breukelen, leek hij namelijk in prima doen. Eigenlijk was dat het hele afgelopen jaar zo. Waar ik hem ook tegenkwam, in de polders, bij de Utrechtse forten, langs Vecht, Kromme Rijn en Ourthe; er leek geen vuiltje aan de lucht. Zelfs in de Utrechtse binnenstad en tijdens mijn dagelijkse wandeling van treinstation Amsterdam Bijlmer-Arena naar mijn werk liep ik hem een paar keer tegen het lijf. Hoewel ik me wel afvroeg wat deze buitenliefhebber pur sang in de grote stad te zoeken had, zocht ik ook daar verder niet zoveel achter. Als ik het stukje echter moest geloven hadden hij en z'n familie de afgelopen twee jaar een flinke slijtageslag geleden. Waren ze in 2008 nog met een recordaantal van zo'n 1000 broedparen in Nederland, in 2009 zouden dat er nog maar zo'n 400 zijn geweest, en naar verwachting zouden de overgebleven familieleden nóg een flinke dreun van de vorige koude en bovenal lange winter hebben mogen incasseren. Toen de vorst dit jaar plotseling weer genadeloos toesloeg, stond ik hier uiteraard even bij stil.
Als klein jochie keek ik altijd een beetje tegen 'm op. Ik wist dat we op papier collega's waren, maar ik was indertijd nog niet zo bekend met het bedrijf en had 'm nog nooit daadwerkelijk ontmoet. Pas na jarenlange trouwe dienst bij dezelfde gezamelijke werkgever zou ik hem voor het eerst echt ontmoeten. Aan de Utrechtse Vecht. Een uitgebreide kennismaking was het niet, voor ik het goed en wel doorhad was hij al weer voorbijgeflitst. Later begreep ik dat ik dat vooral niet al te persoonlijk op moest vatten, het was gewoon een beetje zijn manier van doen. Toen ik hem vaker tegenkwam zag ik dat altijd een beetje als een voorteken van goed geluk. Toen de ervaring leerde dat dat soms wat tegenviel en je voor een beetje extra geluk toch vooral de juiste sokken en het juiste ondergoed nodig hebt, zag ik hem vooral als lichtpuntje van de visdag. Bij thuiskomst zou ik vertellen dat de vangsten karig waren geweest, maar dat de ontmoeting met 'n oude vriend m'n dag meer dan goed had gemaakt. Zo is onze relatie de afgelopen jaren steevast geweest. En strenge winters of niet, ik ga er gewoon vanuit dat ik m'n makker in het komende jaar gewoon weer regelmatig tegen het blauw en oranje gekleurde lijfje ga lopen, wie weet zelfs nog in het staartje van dit jaar.

Graag sluit ik af met de enige redelijke foto die ik ooit van hem heb kunnen maken. In een Grieks haventje, bij het stadje Nauplion om precies te zijn. We hadden het allebei op de jonge harders in de haven voorzien -ik met een handlijntje en een stukje brood, hij met z'n eigen, beduidend succesvollere methode- toen we elkaar daar zo'n twee jaar geleden onverwachts troffen aan de Golf van Argolís, mijlenver verwijderd van de koude Hollandse winters.




















Omdat deze foto hem natuurlijk nauwelijks eer aandoet verwijs ik graag naar betere bronnen, ook voor wie zich nog steeds afvraagt waar ik het nou in godsnaam over heb:


Maar een beetje googlen op "ijsvogel" moet natuurlijk ook wel het nodige opleveren.