Posts tonen met het label baars. Alle posts tonen
Posts tonen met het label baars. Alle posts tonen

dinsdag 23 augustus 2011

Boevenstreken

Met het laatste uurtje licht spoedde ik me vanavond in de hoop op wat baars naar Het Meertje voor een kortstondige bliksmijt-sessie. Een uurtje vissen dat weinig memorabel was geweest, ware het niet dat ik op bijzonder vermakelijke wijze werd bestolen. Tijdens het binnendraaien van m'n spinnertje haakte ik vis, aan het neurotisch kopschudden te voelen duidelijk een niet al te grote baars. Het gefriemel ging ineens over in een paar trage bonken op de hengeltop. Toch snoek? Ja, snoek. Mét baars dus, mijn baars.




















Tante Esox leek niet voornemens haar buit zomaar prijs te geven en hield de kaken stijf op elkaar. En met resultaat, want ik was de uiteindelijke verliezer van dit potje vechten om een been. Het spinnertje schoot uit het baarzenbekkie en de snoek nam vervolgens een halve meter bij me vandaan rustig de tijd om het baarsje in haar bek te keren en op te smikkelen. Wat mij dan weer in de gelegenheid stelde bovenstaand kiekje te trekken. Soms is niet vangen veel mooier dan wel vangen. 

maandag 8 augustus 2011

Neem me mee naar die paradijs'lijke stek...

...waar de snoeken dol zijn en de baarzen gek.

Afgelopen donderdagavond was het er voor het eerst in 2011 weer tijd voor. De zwembroeken gingen aan, de lichte spinhengeltjes, een paar doosjes klein kunstaas en een goeie dosis paranoide voorpret mochten van stal, want we gingen weer naar Het Meer. Het Meer, waar je op een goeie zomeravond vanaf dezelfde standplaats achter elkaar tientallen gretige maatse baarzen kunt vangen en zo'n avond niet zelden afsluit met één of meerdere leuke snoeken. Het Meer, waar we menig keer de vermoorde onschuld hebben gespeeld toen ons werd verteld dat we er niet mochten vissen. Het Meer, waar we ondanks dat we er meer dan eens zijn weggestuurd, blijven terugkeren. Waarom? Hierom:




















Verticale strepen mogen dan een stuk slanker doen lijken dan horizontale, maar met 33 centimeter was dit nog steeds een moddervette baars.


























Nadat het beestje tot twee keer toe m'n plugje vlak voor m'n voeten miste, wist nieuwkomer Kevin uiteindelijk in derde instantie de eerste snoek van de avond te pakken. Tevens zijn eerste snoek ooit. Hij was er blij mee. Arthur, die de snoek mocht landen en onthaken en daarbij als gevolg van een snoekentand een lekker doorbloedende jaap in z'n vinger opliep, was er overigens iets minder blij mee.

Nog wat aardige baarzen later verkasten we kort naar een ander hoekje, wat moeilijk bevisbaar bleek, maar waar ik nog wel deze dikke baars van wederom 33 centimeters wist te verschalken.





















Maar erg prettig vissen was het op dat stukje dus niet, er was blijkbaar gebaggerd en bij elke stap borrelde het methaangas uit de rottende plantenresten zo je zwembroek in. Maar weer 'ns kijken of er op het eerste stukje nog wat te halen viel dan. En dat bleek zo te zijn. Behalve dat de baarzen onverminderd op onze spinners en plugjes doken, kwamen er ook nog drie snoekjes kijken. Allemaal van ongeveer hetzelfde formaat en allemaal afkomstig vanaf ongeveer hetzelfde hoekje bij wat overhangende takken.












































































De foto's mogen dan weleens van betere kwaliteit geweest zijn, de vangsten waren ouderwets briljant. Met drie man in totaal een baars of vijftig (!) en vijf snoeken in een paar uurtjes. Bijna allemaal op hetzelfde stukje water. En ondanks dat we af en toe lekker schichtig om ons heen keken (toch een deel van de charme van het vissen daar) is de avond ongestoord verlopen. En m'n snoekenteller staat niet meer op die nare "Eén" waar hij sinds begin 2011 op was blijven hangen.

donderdag 25 november 2010

Vaarwel beste Baars.

Ik hou van vissen. Ik hou ook van koken. En van een visje op m'n bord ben ik in het geheel niet vies. Toch is het gedeelte gevangen vis dat na de vangst in m'n tas verdwijnt om zijn laatste baantje te trekken in pan of ovenschaal in mijn keuken nog niet in halve procenten uit te drukken. Zo'n 2 a 3 keer per jaar krijg ik het op m'n heupen en heb ik in mijn achterhoofd een stiekeme behoefte aan een culinair avontuur met een zelfgevangen ingrediënt. In m'n achterhoofd, omdat ik in de eerste plaats nog steeds ga vissen om het vissen, en omdat de perfecte vis zich ook maar net moet aandienen op zo'n moment.
Gisteren was zo'n dag. Ik had de middag vrij en ging met de spinhengel op pad. Hoewel het hoofddoel van de expeditie snoek was, stak ik een extra plastic tasje in de struintas voor het geval er zich een mooie maatse baars of snoekbaars aan zou dienen. Vraag me niet waarom, maar hoewel ze goed eetbaar schijnen te zijn, heb ik nimmer de behoefte gevoeld een snoek te verorberen. Een uitgebreid onderzoek naar mijn motieven zou slechts van hypocrisie doorsopte argumentatie naar boven brengen, dus doe vooral geen moeite. Een mooie baars of snoekbaars kan op het juiste moment echter als geen ander de visliefhebber in culinaire zin in mij wakker maken. En ik werd op m'n wenken bediend. Terwijl ik op zoek naar snoek de kanten afstroopte met een Rapala Minnow Rap aan de speld -met z'n 9cm lengte in mijn boek nou niet bepaald een baarsaasje- kreeg ik een fikse dreun op de hengel en de fikse pompende bonken op de top van de tiengrammer leken op snoekbaars te wijzen. Wat er echter bovenkwam was een "slechts" 30cm lange, maar moddervette baars. Dit leek me behalve een teken Gods vooral een duidelijke, panwaardige zaak, dus Bluppie verdween na een welgemikte tik met de onthaaktang in m'n tas. Omdat moeder de vrouw eerder op de avond al had besloten dat er -een overigens overheerlijke- zelfgemaakte pizza op het menu stond, werd de baars na het schoonmaken nog een nachtje in de koelkast geparkeerd. Om er vanavond weer uit te mogen.
Omdat een zelfgevangen maaltje een nagenoeg perfecte bereiding verdient, beleef ik die spaarzame keren dat ik een visje meeneem eigenlijk drie keer plezier aan het beestje. Behalve in het vangen schep ik tevens een groot genoegen in de bereiding van de beste rakker en genotsmomentje numero drie zit 'm uiteraard in het vullen van de maag. Maar zover was het nog niet. Eerst maakte ik in elke flank drie insnedes en wreef ik de vis in met zout, olijfolie, tijm, gember en knoflook. Ook de buikholte werd gevuld met wat takjes tijm en een paar schijfjes citroen. Tenslotte kneep ik het restant van de citroen uit boven de vis en vulde de ovenschaal waarin hij lag met een bodempje witte wijn.




















Terwijl de vis gaarde in de oven zette ik als bijgerecht een pannetje tagliatelle op en maakte ik tegelijkertijd een sausje van champignons, een restantje blauwe kaas en een scheutje room. Het eindresultaat mocht er zijn. Ik heb gesmuld.

Vaarwel beste Baars. Moge je ziel rust vinden in de hemelen. Ik heb van je genoten. Op die paar gemiste graatjes na dan. Maar dat mag geen naam hebben.






maandag 20 september 2010

How not to fish.


De herfst begon vroeg dit jaar. Toen ik eind augustus aan de Ourthe stond hing het eigenlijk al in de lucht. De eerste bladeren kwamen al naar beneden en de typische fris-organische geur begon al langzamerhand zijn intrede te doen. Toen ik thuis kwam was het helemaal snel duidelijk. De leliebedden in de Vecht waren duidelijk op hun retour en wie op een zonnige nazomer had gehoopt kwam goed bedrogen uit. Regen en wind was wat de weergoden ons cadeau deden. Hoewel september volgens velen de maand bij uitstek is om je visje te vangen, zorgden weer, wind en andere bezigheden ervoor dat ik de laatste weken relatief weinig aan het water te vinden was. Om het pescatoriaal verlangen in de tussentijd niet tekort te doen heb ik de nodige literatuur weer eens uit de kast getrokken. Niets beters immers om smeulend verlangen weer aan te wakkeren dan de avonturen van anderen. Ik heb met name weer genoten van How to fish van Chris Yates. Het ietwat excentrieke icoon van de huidige vissende generatie beschrijft hierin zijn tochten langs een riviertje in september, op jacht naar baars. Wie bekend is met de persoon Yates en zijn werk, weet op voorhand al dat er in het boek wel wat gevangen wordt, maar dat de pagina's toch voor het overgrote deel worden gevuld met beschrijvingen van het landschap, de rivier, en het weer, de geneugten van een goed bakkie thee en natuurlijk allerhande gedachtendwalingen. Yates bezit als geen ander de kracht je mee te nemen naar de rivieroevers en je te laten inzien dat het vangen van vis in de meeste gevallen maar bijzaak is.
Aan beschrijvingen van de rivier en het landschap in september ga ik me niet wagen. Het zou op z'n best een goedkoop en slap aftreksel van de meester worden. Maar uiteraard had ik nadat ik het boekje uit had gelezen een enorme zin om een rivier af te struinen en baars te vangen. Dus dat ging ik doen. Niet zoals Yates met een dobbertje met een worm eronder bungelend, maar met de spinhengel en een doos kleine plugjes en spinners. Zondag begon ik aan het einde van de middag met de rivier aan de westkant, de Vecht. Na lang niets en vervolgens een paar volgers, tikkers en lossers, bleef uiteindelijk een mooie breedgeschouderde gestreepte rakker van een centimeter of 30 wél hangen. Na deze opener zouden er nog een aantal kleinere exemplaren volgen. Ze waren allemaal nog wat voorzichtig. Geen felle knallen, maar bedachtzame, vaak meer uit nieuwsgierigheid dan uit honger of jachtinstict geboren lijkende tikjes.




















Maandag ging ik aan het einde van de dag oostwaarts. Naar de Kromme Rijn. Mijn dag was een ware maandag geweest. Voor de dag goed en wel begonnen was had ik moeten dealen met uitgevallen treinen, een Albert Heijn-medewerker die het nodig vond om een discussie met me aan te gaan over mijn betaling met een briefje van twintig en niet naar behoren functionerende emailboxen op mijn werk. Eenmaal onderweg op het fietsje naar de Oost had ik de Marnixlaan nog niet overgestoken, of er reed één of andere flapdrol me in de wielen en vond het nodig een grote bek op te zetten. Na wat Oud-Uteregs ge-maaaafkees over en weer besloot de beste vent mijn advies maar beter even heel snel door te fietsen ter harte te nemen en vervolgde ik m'n fietstocht. Gezellige bui joh, ik. Laatste obstakel, de Burgemeester Reigerstraat. Maar nadat de bodywarmermoeders met bakfietsen en de bontkraagmoeders die hun toch al over de hele breedte van het wegdek zwabberende Florisjes en Roderikjes nog even extra aan het Ralphje trokken een gepasseerd station waren en ik uiteindelijk via het Wilhelminapark en Rijnsweerd de stad verliet kon ik aan mijn geplande avontuur beginnen. Aan het water begon de pret pas echt. Met één oog het water inspecterend tuigde ik op en wist vervolgens met een sierlijke eerste worp mijn plugje in een brandnetel 5 meter links van me te planten. Leuk. Ik gaf een rukje aan de lijn, waarop het aasje met een noodvaart losschoot, tegen m´n hengel aan vloog en de hengel zo letterlijk onthoofdde. Top vlak onder het tweede oog afgebroken. Nóg leuker. De derde keer in een jaar tijd dat ik ´n hengeltop sloop. Eerst was daar een klein jaar geleden een autoportier die het hele topdeel van mijn toenmalige snoekhengel verbrijzelde (een klassiekertje) en vervolgens afgelopen voorjaar de onderkant van een brug die het topoog van zijn vervanger dusdanig beschadigde dat de lijn bij het langs het oog schuren steevast brak. En nu dit geklungel weer. Aangezien de hengel nog wel redelijk visbaar was heb ik me niet laten kennen en de sessie vol goede moed voortgezet. Zonder al teveel resultaat overigens. Drie kleine baarsjes op kant en een bak van een winde die vlak onder mijn voeten de Hornet een kusje gaf, maar het daar vervolgens maar bij besloot te laten. Eigenlijk vang ik aan de Kromme Rijn nooit echt denderend, maar de rivier en haar omgeving maken dit gebrek aan actie doorgaans ruimschoots goed met hun charme. Vandaag kon ik er alleen echt niet meer van genieten. Angling, you're doing it wrong. Een telefoontje naar mijn rechtsbijstandverzekeraar leerde tevens dat ik Yates helaas niet aansprakelijk kan stellen voor de schade die ik als gevolg van het door zijn verhalen aangewakkerde enthousiasme heb moeten lijden. Dan maar weer eens naar de hengelboer deze week.


maandag 2 augustus 2010

Zout en zoet.

Al drie jaar lang vatten Arthur en ik elke zomer het plan op om eens de finten te gaan belagen. Deze zeevis, familie van de haring, trekt immers 's zomers in grote getale naar onze kustgebieden en vaak zelfs nog wel een eindje de rivieren op en schijnt dan relatief makkelijk te vangen te zijn op kunstaas en bovendien een aardig robbertje te knokken. Tot dit jaar bleef het echter elk jaar bij plannen en werd de trip nooit gemaakt. Afgelopen zaterdag gingen we dan eindelijk een keertje naar de sluizen in Nieuwe Waterweg, één van de bekendste stekken voor deze visserij, om ons geluk te beproeven.




































Voor twee polderpeuteraars was zo'n slok water toch even, tja, slikken. Een machtig uitzicht en de wind in de haren, dat was sowieso wel wat waard. Maar dan. Het vissen. Nou ben ik persoonlijk niet zo'n fan van maar op goed geluk een stuk metaal zo ver mogelijk richting horizon keilen, dit weer binnen te draaien en maar zien waar het schip strandt. Zelfs op kleiner water zoek ik liever de hotspots op dan dat ik op goed geluk een watertje uitkam met een plug of spinner. Ik heb immers graag het idee dat ik weet waarmee ik bezig ben. Hier leken we echter geen keus te hebben. Smijten maar dus. Dat hebben we dan ook dik twee uur gedaan. Langs de kribben. Langs de kanten. Vol in de stroomnaad op de kop van de kribben. Voorbij de stroomnaad. Een enkele keer werd de leegte en het totale gebrek aan weerstand verbroken door een pluk zeewier maar de verder was het akelig stil. Wat waren we hier in godsnaam aan het doen?
















Zoals bovenstaande foto laat zien waren we niet de enige verdwaalde zoetwatergangers. Alhoewel, de overal aanwezige zwanen leken een stuk beter te weten waar ze mee bezig waren. De Onbekende Visser rechts op de krib vertrok overigens net zo snel weer als hij was gekomen, evenals enkele andere vissers die het even kwamen proberen. De enige volhouders behalve wijzelf waren twee vliegvissers. Die we overigens ook niets hebben zien vangen. Of het moet heel stiekem gebeurd zijn toen we niet keken. Kan natuurlijk.

Dan nog maar wat foto's. Want mooi is het daar zeker, aan die Waterweg. En je moet wat als de vis niet lijkt te willen.














































Uiteindelijk hebben we er de brui aan gegeven en besloten we ons heil elders te gaan zoeken. Het oorspronkelijke plan B was om een leuk polderwatertje op te zoeken en daar met de vliegenhengel aan de slag te gaan. Maar daar was het het weer gewoon niet naar. Dus gingen we verder met de spinstokken, op jacht naar een baarsje in wat watertjes in en rond Rotterdam.
En baars vonden we.





















Ja, graag gedaan hoor.

Zo wisten we de tweede helft van de dag nog allebei aan onze visjes te komen. Verschillende leuke baarzen van rond de 25 cm werden aan de lip gevoeld en de dag werd binnen het laatste kwartiertje stijlvol afgesloten. Eerst liet Arthur zien dat ook hij best twee baarzen tegelijkertijd aan hetzelfde plugje kon haken.





















Dat was aan de ene kant van de sluis. En zoals het wel vaker gebeurt na een middagje goed baarzen vangen werd aan de andere kant van de sluis de dag besloten met jawel, snoek. En wat weten die beesten je toch altijd een hartverzakking te bezorgen als ze schijnbaar vanuit het niets voor je voeten ineens je aasje grijpen. De gehavende krokodil die dit trucje deze keer flikte bleef in eerste instantie niet hangen, maar greep twee worpen later mijn plugje wel goed en kon na een robbertje vechten uiteindelijk worden geland.





















Een hoge kade, een grote boze snoek en loshangende dreggen; niet direct mijn favoriete combinatie.

Maar ze was het waard. 84 centimeters dikke polderkrokodil. Mijn eerste weer sinds de groenjas die besloot in een oranje Beesie te happen. En dat was alweer een tijdje geleden.
















In combinatie met de aan de scherpe kieuwbogen van de snoek opengehaalde hand hadden we er sowieso weer een goed verhaal bij.
















Gladde kribben, straffe zeewind, dolle baars, woeste snoek en bloedende handen. Onze epische mannelijkheid werd vandaag maar mooi weer even bewezen.

woensdag 21 juli 2010

Het Verboden Meer.

Van alle stekken die ik in de afgelopen jaren bevist heb is de stek die in het volgende stukje een hoofdrol speelt toch wel één van de opmerkelijkste. Een stek met een verhaal, en een stek die steevast verhalen creëert. Dat laatste is niet alleen het gevolg van de vaak bijzondere vangsten, maar de mooie verhalen ontstaan minstens zo vaak om redenen die simpelweg terug te voeren zijn tot het volgende: Er mag niet gevist worden. Zo is het elk jaar weer een loterij; hoevaak zouden we er kunnen gaan vissen voor we weggestuurd worden? Het avontuur werd vorig jaar al tijdens ons eerste bezoekje afgebroken. Controle van een beheerder en een belofte niet meer terug te komen zorgden ervoor dat we er vorig jaar maar één avondje hebben gestaan. Zonde, want er gebeurt altijd wel iets moois daar.

Vanavond werd ons eerste bezoek aan Het Verboden Meer in 2010.

Wellicht is een kleine introductie op z'n plaats. Het Meer is een oude zandafgraving die via een rijke historie als dumpgat voor allerhande dubieus afval sinds alweer aardig wat jaren tot natuurgebied is omgetoverd. En met succes. Het meer en de directe omgeving huisvesten ondermeer diverse watervogels (Waaronder een flink aantal ijsvogels) en dassen. De natuur onder de waterspiegel is een verhaal apart. Witvis als voorn en brasem zijn er in het kraakheldere water niet te vinden, maar er schijnt wel een bestand flinke karpers te zijn uitgezet. Wat er in elk geval zwemt is redelijk wat snoek -en grote ook-, maar vooral baars. Heel erg veel baars. En een groot deel daarvan is leuk aan de maat. Baars is dan ook het hoofddoel van onze jaarlijks terugkerende expedities naar Het Verboden Meer.

De ervaring leert dat de baarzen meestal op een aantal plaatsen te vinden zijn. Bij de eerste hotspot werden de spinhengels opgetuigd, de pantoffels uitgetrokken en de eerste schreden in het meertje gezet. Zowel Arthur als ik wisten een leuke baars te haken, maar de eerste stek leek snel uitgeput. De tweede stek leverde niets op en pas op het laatste stukje begon het te lopen. Drie worpen betekende drie keer baars voor mij en aangezien ze aan de kreten aan de andere kant van de struiken te horen ook Arthurs plugje wisten te vinden, duurde het niet lang voor we beiden even een gestreepte rakker voor de lens mochten houden.
















Hoewel ze nog lang niet zo dol waren als we in eerdere jaren hadden meegemaakt zou er nog een leuk aantal volgen voor ons beide. Het merendeel rond de 25 centimeter.

Tussen de bedrijven door kwam er nog een snoek van een centimeter of 90 van onder te takken vandaan langs ons zwemmen. Machtig. De snoek zwom doodkalm langs de oevers en trok zich van het door ons neurotisch aangeworpen speelgoed niets aan. Datzelfde kon niet gezegd worden van haar jongere collega, want een halfuurtje later stond Arthur ineens met een kromme hengel omdat een snoekje van 64 cm zijn Butchertje had gegrepen.





















Geweldig om de vis in het heldere water te kunnen volgen, terwijl je er zelf ook tot de knietjes instaat. Ik ben uiteindelijk op de kant geklommen om wat kiekjes te kunnen maken, maar Arthur onthaakte de snoek in het water en na een snelle poseerfoto werd ze daar ook weer direct in teruggezet.
















Hoewel de avond werd afgesloten met een klein paniekmomentje omdat Arthur de koplampen van een auto dacht te zien en we daarop voor de zekerheid snel onze hengels in het gras verstopten, is deze sessie aan Het Verboden Meer ongestoord verlopen en kan ik dus met recht zeggen: Wordt vervolgd.

Ik heb er nu al zin in.