maandag 19 november 2012

De Ernst van het vissen.

De eerste keer dat ik Ernst ontmoette was op een Halloweenfeestje. Hij was 16 en zo dronken dat hij lijkbleek op de grond boven een emmer lag te kokhalzen. Ik was 25 en op dat moment in elk geval dronken genoeg om tegelijkertijd te proberen in diezelfde emmer te pissen.

Waar het vervolgens precies misging kan ik me niet exact meer herinneren, maar een paar jaar later zouden we voor het eerst samen aan de waterkant staan. Ik denk dat het aan het Valleikanaal was, want Ernst woonde toen nog in Leusden. Tegenwoordig woont hij in Amsterdam. Dat was dan ook afgelopen weekend het startpunt van onze vistrip. We gingen de dampende herfstpolders ten noorden van de hoofdstad in. Ik had een #8 streamerhengel te ontmaagden en Ernst was ook wel weer eens toe aan een snoekje.




















Vissen met Ernst betekent traditiegetrouw dat er altijd wel wat te lachen valt. In den beginne was dat vooral omdat hij wel erg graag wílde, maar gewoon nog niet heel goed kón vissen. Met alle knopen, pruiken en gehaakte bomen, boten, palen en andere attributen van dien. Ook mooi waren altijd de controles. Ik word nagenoeg nooit op m'n papieren gecontroleerd aan de waterkant, behalve als ik met Ernst op pad ben. En die was steevast z'n vispas "vergeten", wat altijd voor de nodige giechelmomentjes zorgde als Bromsnor polshoogte kwam nemen en hij als enige niet met de benodigde documenten op de proppen kon komen. Maar dergelijk leedvermaak begint steeds meer tot het verleden te behoren. Of hij inmiddels braaf een vispas in z'n tas heeft zitten weet ik eigenlijk niet, maar Ernst kan in elk geval inmiddels prima overweg met z'n spinhengel. En vangt met name de laatste tijd meer dan eens wél vis als ik dat niet doe. Vandaag was ook hij de eerste met succes; na een dik halfuur dook er een snoekje van een halve meter op z'n Rapala en de kop van de dag was gesneld.




















Sinds Ernst meer vissen dan bomen vangt zit de lol 'm tegenwoordig dus vooral in andere zaken. Vissen met Beesies, bijvoorbeeld. Het geesteskind van een jolige brakheid -die op zijn beurt weer het gevolg was van een gezamelijke avond halve liters kantelen en B-volkszangers van hun witlederen bankstel bellen- die ons niet veel later onze even zo jolige 15 minutes zou bezorgen. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dit met iemand anders dan Ernst had kunnen gebeuren. Of in elk geval tot z'n recht zou zijn gekomen. Vaak komen de lachers ook in de vorm van de diverse uitwassen van de mensheid die we tijdens een visdag zoal tegen het lijf lopen. Op de één of andere manier zijn de types die tijdens onze gezamelijke uitstapjes ons pad kruisen allemaal net wat, tja, specialer. En ik kan je verzekeren dat de verhalen die Ernst meeneemt naar de waterkant in elk geval verfrissend zijn ten opzichte van het zompige moeras van anekdotes over zaken als pasgeboren kinderen en huizenprijzen waar ik me als dertiger de laatste tijd steeds vaker in lijk te bevinden. Het lolmomentje dat vandaag kort na Ernst z'n eerste snoek zou volgen was echter weer een klein doch klassiek gevalletje leedvermaak. Ernst parkeerde z'n plug in de beschoeiing aan de overkant van de sloot en brak zijn lijn tijdens de poging het ding los te trekken. En omdat aan de overkant van de bewuste sloot een tuin begon waarin een konijnenhok op de aanwezigheid van kinderen en huisdieren duidde leek het hem toch wel zo handig om even aan te bellen bij het huis dat bij die tuin hoorde om het met dreggen behangen stuk vistuig terug te gaan halen.

"Ja, nee, hallo meneewr, mijn plug ligt in uw tuin."
- Sorry, uw wát?


























Maar al mijn irritante grappen en fotosessies ten spijt stond mijn teller nog steeds op nul. En de ruk aan m'n streamer die vlak na het huisbezoek zou volgen en me na een flinke kolk en twee bonken direct weer met een slappe lijn liet staan veranderde daar vooralsnog niets aan. Gelukkig kwam mijn momentje niet veel later alsnog. Een volgevreten hok van een snoek nam de streamer van konijnenbont goed te grazen, rukte de losliggende vliegenlijn uit m'n handen en maakte na nog wat doldrieste ontsnappingspogingen ook mijn visdag tot een succes.



























Het zou meteen de laatste van de dag zijn. Vol goede moed hebben we tot een uurtje of vier doorgevist in de steeds klammer wordende polder, maar zouden verder geen snoek meer zien.

Dat bewuste Halloweenfeestje zes jaar geleden zou uiteindelijk voor mij eindigen op de grond onder een kapstok in de gang, waar ik een paar uur later verdwaasd weer wakker werd met een kop als een rotsblok en een maag die de polka danste. Ernst vertelde me later dat toen hij me daar zag liggen hij overwoog me een koekje van eigen deeg (lees: een warme gele douche) te geven, maar het uiteindelijk toch maar niet deed.

Het zou de score op een bepaalde manier wel vereffend hebben. Maar ik geloof dat ik toch blijer ben met de 1-1 eindstand van vandaag.





donderdag 25 oktober 2012

There's no such thing as a free reel.

"Many fishing books by what are known as experts seem filled with the longueurs and repetitions that incite the clever reader to cry, "Get a life!" Worst of all are the lamentations of the angler who has given himself entirely to the sport and feels that sportsmen up for the week or the season only to return to jobs and family don't understand him.
I'm afraid that the best angling is always a respite from burden. Good anglers lead useful lives, and useful lives are marked by struggle, and difficulty, and even pain. Perhaps the agony of simple mortality should be enough. But probably it is not. As they say in South America, everyone knows that they are ging to die; yet nobody believes it. Human lapses of this kind enable us to fish, fornicate, overeat, and bet on the horses.
Therefore, bow your back and fish when you can. When you get to the water you will be renewed. Leave as much behind as possible. Those motives to screw your boss or employees, cheat on your spouse, rob the state, or humiliate your companions will not serve you well if you expect to be restored in the eyes of God, fish, and the river, which will reward you with hollow waste if you don't behave. You may be cursed. You may be shriven. You may be drowned. At the very least, you may snap off your fly in the bushes."

Thomas McGuane maakt met deze passage uit de introductie van The Longest Silence een wat (sarcastisch?) stichtelijk, maar zonder twijfel goudeerlijk punt. Een punt dat vele vissers die zich in hun achterhoofd wellicht afvroegen of ze wel hardcore trout bum genoeg waren een zucht van verlichting zal hebben doen slaken. En zij die zich wellicht aangevallen voelden door zoveel burgerlijkheid kunnen na het uitlezen van McGuanes ode aan onze sport toch echt niet anders dan concluderen dat hij het toch donders goed heeft begrepen.

Het is een wat rare paradox. Drie jaar lang had ik naast een veredeld bijbaantje dat gemiddeld zo'n vijfentwintig uur in de week van mijn tijd in beslag nam nagenoeg alle tijd om te vissen. En daar heb ik van genoten. En ik grinnikte om de arme drommel die aangewezen was op de weekenden om z'n passie te beoefenen. Als hij dan tenminste niet bij z'n schoonmoeder op bezoek moest of z'n auto door de wasstraat reed. Maar het zeurende gevoel in mijn achterhoofd dat deze manier van leven geen einddoel zou moeten zijn was ook nooit helemaal weg. Dat verlossing of een gulden middenweg linksom of rechtsom vroeger of later zou volgen, daarvan was ik eigenlijk altijd wel overtuigd. Al kon ik me soms nauwelijks voorstellen hoe iets dat er voor zou zorgen dat ik minder tijd aan de waterkant door zou brengen ook voor meer levensgeluk zou gaan zorgen. Aan de andere kant, de rek van zoveel vrijheid begon er inmiddels wel behoorlijk uit te gaan. Er zou wat veranderen.

Maar om met Terentius -of Anno MMXII met Johan Derksen- te spreken, ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd. De neiging tot overdrijven en dramatiseren, in dit geval. Als je de onthulling van een episch keerpunt in mijn leven verwachtte na deze opbouw moet ik je derhalve helaas teleurstellen: Ik werk nu gewoon veertig uur in de week en doe iets wat ik leuk vind, iets waarvoor ik ben opgeleid en wat ik begrijp. Maar ook iets waar wel ik wel m'n hoofd bij moet houden en waar ik vooralsnog vrijwel dagelijks blijf bijleren. En omdat ik daarnaast een gelukkige relatie heb waarvan ik niet de neiging voel weg te vluchten, bij elkaar anderhalf uur per dag onderweg ben en de zon rond zevenen alweer volledig achter de horizon verdwijnt, wordt zoveel mogelijk vissen als romantisch levensdoel al snel gereduceerd tot het na het eten bij kunstlicht vliegen binden voor de lente van 2013. En op het laatste moment op eBay overboden worden op reels als je in de keuken koffie aan het zetten bent.

M'n twee laatste vistrips waren niet eens echt vistrips. Al hebben ze me een paar van m'n beste momenten van de afgelopen drie jaar opgeleverd. Tien dagen Frankrijk met m'n lief waarbij er ook voldoende tijd was om de kopvoorns in de Lot en de forellen in de Aude te belagen. En een weekend in de Belgische Ardennen met negen van m'n beste vrienden. Een weekend dat als ik mijn hengel niet had meegenomen al meer dan briljant zou zijn geweest. De vlagzalmen die ik daar tussen de bedrijven door met een blik Sjuup in m'n linkerhand op drie passen van m'n tent vandaan ving waren op dat moment immers slechts een lollige kers op de taart, maar zullen onherroepelijk als primeur mijn boekje in gaan. Mij hoor je niet klagen.

Per saldo lijkt het dus allemaal zo slecht nog niet. Maar ik heb komend weekend alweer volledig volgepland staan met zaken die niets met vissen te maken hebben.

Van op paarden wedden heb ik nooit veel begrepen. Gelukkig houd ik wel van te veel eten.