dinsdag 11 januari 2011

Ober, er zit een vlieg in m'n wijn!

Vanmorgen achter de vise gekropen en met een stukje zwarte foam aan de slag gegaan. Doel; een ouderwetse bromvlieg. Middelen behalve het eerdergenoemde schuimrubber; pauw-dubbing voor het achterlijfje, een pietepeuterig ingeknipt eendenveertje als vleugels en wat fibers uit een kauwenveer voor de pootjes.




















Toen ik het beestje had afgebonden en -gelakt en ik even snel de mokken en glazen die op de bovenverdieping waren blijven slingeren bij elkaar zocht voor de afwas, bracht een wijnglas ter grootte van een gemiddelde goudvissenkom me op een idee. Hoe zou mijn creatie er uitzien vanuit het perspectief van een vis?

















































Nou, als een verzopen bromvlieg dus. Missie geslaagd? Helaas. De vlieg zoog zich langzaam vol water en zonk op een gegeven moment als een ordinaire baksteen. Kwestie van een zwart hackleveertje inbinden dus. Ofwel, nog meer materiaal voor op het boodschappenlijstje. Of 'm gewoon nat vissen, kan natuurlijk ook. Het wijnglas houden we er in elk geval in. Ideaal.





















N.B.: Ik bedenk me ineens dat het met z'n groenglanzende achterlijfje geen bromvlieg, maar een vleesvlieg is. Z'n iets kleinere neefje, -met dus een groen abdomen, in tegenstelling tot het blauwige achterlijf van de bromvlieg- bij de witvissers ook wel bekend als de vlieg die en masse uit je madenbakje komt zwermen als je dat te lang had laten staan. Was gegroet, uw amateur-entomoloog.

zondag 9 januari 2011

Huisgenoten.

Toen mijn voormalig huisgenoot een halfjaartje geleden z'n biezen pakte, liet hij 'n wit hoogpolig vloerkleed voor me achter. Hij wilde hem niet meer, mij leek het wel 'n gezellige aanvulling op m'n wat karige inrichting. 'n Klein nadeel van het uit een welbekende Zweedse woonwinkel afkomstige kleed was echter dat hij nogal "verhaarde." In de vijf jaar dat het ding op de bovenverdieping van onze Zuilense bovenwoning heeft gelegen heeft hij gezorgd voor een niet-aflatende stroom van witte pluis, die zich door het hele huis verspreidde en zo menig stofzuigerzak in recordtempo heeft gevuld. En hij heeft z'n wilde haren nog steeds niet verloren.
Wat me op een idee bracht.




















De witte dotten pluis leenden zich na het nodige pulkwerk uitstekend als dubbingmateriaal. En met de toevoeging van een goudkleurig ribje en een wit staartje ontstond -jawel- de huisgenoten-nimf. Het materiaal voor het staartje werd namelijk geleverd door mijn allernieuwste huisgenoot, sinds afgelopen woensdagavond woonachtig op hetzelfde adres als ik.

























Zoals deze foto laat zien is het selecteren van de juiste haren voor deze nimf een klusje dat de nodige aandacht en toewijding vereist.

Op dit nimfje -of eigenlijk meer een klein streamertje, aangezien hij in het water waarschijnlijk het meest op een speldaasje zal lijken- moet deze zomer toch wel een baars of winde te pakken zijn, lijkt me.